Education

اکتشافات هرروزه | وولفرام هان

اکتشافات هرروزه
کارگاه تابستانه‌ی عکاسی از 13 تا 20 مردادماه در تهران


این کارگاه فشرده‌ی پنج روزه، هنرمندان و عکاسان ساکن تهران را گرد هم می‌آورد. در هر جلسه، فرصتی فراهم خواهد آمد برای نقد و همکاری و همچنین تولید سریع آثار جدید در تهران با راهنمایی «ولفرام هان» برنده‌ی جایزه‌ی «ورلد پرس فوتو».

هدفِ کارگاه، شناسایی و توسعه‌ی مفهوم «هرروزه» است. از شرکت‌کنندگان خواسته می‌شود چگونگی استفاده‌ی ساکنان از فضای محل سکونتشان را تحلیل کنند و به تاثیرات متقابل و عکس‌العمل‌هایی که در زندگی روزمره بازتاب می‌یابد، توجه کنند. کارگاه به زبان انگلیسی برگزار خواهد شد و در صورت لزوم یک مترجم در کارگاه حضور خواهد داشت.
تمرکز هم بر مباحث انتقادی و هم بر مباحث تکنیکی خواهد بود. هر شرکت‌کننده، هر روز، فرصت خلق یک اثر منفرد و همراهی در جلسه‌ی سه ساعته‌ی بحث و نقد را خواهد داشت. در پایان، آثار شرکت‌کنندگان، در پروژه های نیومدیا به نمایش عموم در خواهد آمد.

نحوه‌ی شرکت
لطفا برای شرکت در این کارگاه نام، نام خانوادگی، شماره‌ی تماس و سابقه‌ی فعالیت (CV) خود را به‌صورت فایل پی‌دی‌اف یا به‌صورت لینک آنلاین، به اضافه ی یک مجموعه با حداکثر پانزده قطعه عکس و یک متن کوتاه درباره‌ی اثر به ایمیل info@newmediasoc.com ارسال کنید. این مجموعه، ارائه ی شما در جلسه‌ی معارفه در روز اول کارگاه خواهد بود.

هزینه کارگاه:
دویست و پنجاه هزار تومان
با تخفیف دانشجویی: دویست و ده هزار تومان

حداکثر تعداد شرکت‌کنندگان:
پانزده نفر

تاریخ‌ها:
13 مرداد، ساعت 14، جلسه‌ی افتتاحیه، معرفی مضمون کارگاه،
نمایش و ارایه حداکثر پانزده عکس چاپ شده توسط شرکت‌کنندگان
14 مرداد، ساعت 18 تا 21، جلسه‌ی نقد و بررسی
16 مرداد، ساعت 18 تا 21، جلسه‌ی نقد و بررسی
18 مرداد، ساعت 18 تا 21، جلسه‌ی نقد و بررسی
20 مرداد، ساعت 11، آخرین جلسه‌ی نقد و بررسی
نمایش عمومی آثار شرکت کنندگان ساعت 19
در پروژه های نیومدیا

درخواست‌ها و سوالات خود را به آدرس زیر ارسال کنید:
info@newmediasoc.com

ولفرام هان در برلین در حال زندگی و فعالیت است. او تا به‌حال آثار خود را در بسیاری از موزه‌ها و گالری‌ها، از جمله؛ C|O برلین، موزه‌ی هنرهای کاربردی فرانکفورت/میلان، گالری بلفاست اکسپوزد، گالری دو ژوق در پاریس و گالری استارک‌وایت در اکلاند، به‌نمایش گذاشته است. وی در سال 2011 جایزه‌ی «ورلد پرس فوتو» را دریافت کرد و در سال 2007 برای بهترین عکس سال توسط یونیسف مورد تقدیر قرار گرفته است.
برای اطلاعات بیشتر به آدرس هنرمند که در زیر آمده است، مراجعه کنید:
www.wolframhahn.de

نشست نیومدیا شماره چهل | دافنه ناروائز برلفین

سنتیمنتال پانک

دافنه ناروائز درباره‌ی تجربیات خود در برگزاری مجموعه‌ی سنتیمنتال پانک صحبت خواهد کرد، رویدادی که از جولای سال 2015 به ابتکار و همت وی در یازدهم هر ماه میلادی در یک فضای تجربی به نام کوتی شاپ در برلین برگزار می‌شود. او در نشستی که در برنامه دسترسی محدود خواهد داشت، با تمرکز بر پروژه تحقیق حال حاضر خود، به معرفی فیلم‌سازان زن فیلم‌های آوانگارد دهه شست تا هشتاد میلادی می‌پردازد. همچنین درباره‌ی فضای مستقلی که پایه‌گذارش بوده و نیز در مورد عبورش از زمینه‌های کاری مختلف، از هنر، کنش‌گری و نمایشگاه‌گردانی صحبت خواهد کرد.

نشست نیومدیا شماره سی‌و‌نه | دکتر ماگدالنا ژیولکوفسکا

سلسله‌مراتب فعالیت‌های روزمره

ماگدالنا ژیولکوفسکا دارای دکتری در رشته‌ی تاریخ هنر، کیورتور و فارغ‌التحصیل از موسسه‌ی تاریخ هنر دانشگاه ورشو، مدرسه‌ی تحقیقات اجتماعی ورشو و برنامه‌ی تمرینی کیورت کردن (مرکز هنری سیب، آمستردام، 2006) است. او به عنوان کیورتور مهمان در موزه‌ی آبه (Abbemuseum)، آیندهوون (2006-2010) و کیورتور در موزه‌ی هنر بونکر (2008–2014) فعالیت می‌کند و در آنجا  پروژه‌هایی را کیورت  و نشریاتی را  آغاز کرد. علاوه بر این‌ها فعالیت‌هایی برای موسسه‌ی  بین‌المللی مطالعات اروپای مرکزی و شرقی به نام هنر همواره عواقبش را در پی دارد (2008)، عنوان اثر: آرشیو(2008)، اجرای فردیِ سانیا ایوِکویچ کرده است. تمرین باعث مهارت می‌شود (2009)، چشم‌ها به دنبال یک سر (کیورتور همکار، 2011)، حسین بحری الپتکین. حقایق، حوادث، تصادف‌ها، شرایط، موقعیت (کیورتورهمکار، 2013).

در سال 2012 در تاسیس سازمان Andrzej Wróblewski مشارکت داشت (www.andrzejwroblewski.pl) یک سازمان مردم نهاد برای توسعه دادن و مشهور تر ساختن دانش درباره‌ی زندگی و کار الهام بخش‌ترین و قابل توجه‌ترین هنرمند لهستان پس از جنگ دوم جهانی اختصاص یافت. فراتر از نمایش انفرادی Andrzej Wróblewski ، مداوم به جلو نگریستن (موزه ی ملی, کراکف، 2012)، این بنیاد با همکاری مؤسسه‌ی آدام میشکوویچ اقدام به نشر کتاب دوزبانه خودداری از موقعیت‌های بین رشته‌ای. Andrzej Wróblewski توزیع شده در سراسر جهان توسط Hatje Cantz کرد.

او از سال 2015 به عنوان یکی از کارگردانان گالری هنر های معاصر بونکیرشتوکی در کراکف جایی که او در “همه‌ی تپه‌ها از پنجره من دیده می‌شوند” (2015)، “چند Aurélien Froment / کریستوف پیجارسکی . ماره ” (2015)،” Prabhakar Pachpute و از Rupali پاتیل. جلوداران هرج و مرج ” (2016). در حال حاضر وی روی کنفرانس بین المللی “نمایشگاه به عنوان رسانه‌ای در  تاریخ” کار می‌کند. و نمایشگاه انفرادی Ines Doujak که درپیش روست (سپتامبر 2017) کار می‌کند.

پژوهش‌ها و نوشته‌های او بر روی تاریخ نمایشگاه‌ها و نمایش، نوشته‌های هنرمندان و علم موزه‌شناسی پس از جنگ تمرکز دارد.

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و شش | نیل فن در لیندن

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و شش | نیل فن‌در لیندن
ارکستر نامرئی
ارائه‌ای در مورد هنر محیطی مولتی‌مدیای واگنر
پنجشنبه ۱۴ بهمن، ۶ عصردر پروژه های نیومدیا


آن گونه که ریچارد واگنر آهنگساز شاخص رومانتیک قرن نوزده ایده‌ی «اثر هنری تام» را متصور شد، نه تنها تحولی اساسی در موسیقی و تئاتر به وجود آورد بلکه کوشید زبان تصویر را وارد این حیطه کند و [می توان گفت] همچنین فلسفه «نیچه» و روانشناسی «فروید» و حتی سیاست را. واگنر همچنین راهی [متناقض] برای بیان موسیقایی امپرسیونیسم فرانسوی، دبوسی، و همچنین اکسپرسیونیسم آلمانی/اتریشی و [تا اندازه‌ای] روسی در موسیقی؛ [آهنگسازانی چون] ریچارد اشتراوس، شوئنبرگ، استراوینسکی، شرکر، هیندمیت، کورنگولد و فیلم‌های اکپرسیونیستی؛ مورانو، لانگ و وینه هموار کرد. شاید حتی بپرسیم چرا در فیلم‌های پرفروش هیچکاک و هالیوود، ترنس مالیک و ورنر هرتزوگ از آکوردهای سرآغاز حلقه نیبلونگ واگنر استفاده شده است؟
شاید به این دلیل که آکورد موسیقیایی (که به آکورد تریستان معروف است) پیشتر تصور نشده بود [و دقیقا برای همین دلیل] اپرای تریستان و ایزولده واگنر شهرت یافت. لئونارد برنشتاین به خوبی توضیح می‌دهد که چگونه آکورد تریستان بخشی ساختاری عمیقا [تاریخی] از زبان موسیقیایی است که به گونه ای به نظریات زبان شناسی چامسکی نزدیک می‌شود.
واگنر درآخرین اثر خود پارسیفال، که آن را باید مراسمی آیینی که صحنه‌پردازی شده بدانیم و نه یک اپرا [واگنری]، تلاش می کند با موسیقی و صحنه پردازی شنونده درک زمان و مکان را برهم زند. اثر اخیر هنرمند هندی-بریتانیایی در صحنه آرایی این اثر به کارگردانی پییر آۀودی برای «اپرای ملی هلند» در حقیقت بهترین [نمونه] تحقق این امر بصری است.
و در نهایت، پاسخ‌های معاصر به چالش‌های واگنر که بیشتر ایده هایی فراظفرمندانه می نمایند چیست؟

همراه با بریده‌های ویدئویی از آثار یا سخنرانی‌هایی از پاتریس شرو، پیتر استین، لئونارد برستاین، پیر بولز، پیر آئدی، آنیش کاپور، دانیل بارنبویم، هاینر مولر، کریستف مارتالر، پیتر سلرز، بیل ویولا، ژان فابری، وارنر هرتزوگ، ترنس مالیک.
آثار واگنر می توانند تا ۵ ساعت به طول بیانجامد ولی در اینجا ما تنها بریده‌بریده‌های ویدیویی را تا ۲.۵ تا ۳ ساعت ادامه می دهیم.
کریمخان زند، خردمند شمالی، اعرابی سه، پلاک سه

نشست نیومدیا شماره ی سی و چهار | میشل دویلده

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و چهار | میشل دویلده

«هنر و فضاهای عمومی در جهان سیال»

سخنرانی میشل دویلده، نمایشگاه گردان و مورخ هنری از بلژیک
سه‌شنبه، دوازدهم بهمن ماه، ساعت 17
موزه‌ی هنرهای معاصر تهران

از بعد از دهه‌ی ۶۰ میلادی، هنرمندان مختلفی از خاستگاه‌های متفاوت، به عرصه‌ی فضاهای عمومی شهرها پا گذاشته‌اند. میشل دویلده (Michel deWilde) نمایشگاه‌گردان (کیوریتور) و مورخ هنری بلژیکی، یکی از کسانی است که از بیست‌سال گذشته تجارب فراوانی را در برنامه‌ریزی، مدیریت و اجرای نمایشگاه‌ها و رویدادهای هنری در فضاهای شهری کسب کرده‌است که از آن میان می‌توان به نمایشگاه‌گردانی «سه‌سالانه‌ی هنرمعاصر و معماری بروژ» (و با حضور هنرمندان و معمارانی چون مومبای استودیو، سانگ دانگ، آتلیه‌ی بو‌ وو، و منیر شاهرودی فرمانفرمایان) اشاره کرد.

آقای دِویلده سه‌شنبه، دوازدهم بهمن‌ماه میهمان موزه‌ی هنرهای معاصر است و در سخنرانی‌ای با عنوان «هنر و فضای عمومی در جهان سیال» ضمن طرح پرسش‌هایی درباره‌ی رابطه‌ی هنر و مخاطب در عرصه‌های عمومی و فضاهای شهری، به ارائه‌ی نمونه‌هایی از تجارب برجسته‌ی خود و دیگران در برگزاری این‌گونه رویدادها خواهدپرداخت. او در سال‌های اخیر، مداوماً در سخنرانی‌ها و نوشته‌هایش از نقش هنرمند و هنر شهری سوال پرسیده‌است، آن هم در زمانه‌ای که محیط‌های همگانی و فضاهای باز شهری به‌طور گسترده‌ای در حال خصوصی‌سازی‌شدن اند؛ از تعامل میان اعضای جامعه، حامیان، دولت و نهادهای محلی؛ از امکان تولید فضا توسط هنر و نهایتاً، درباره‌ی تعریف مجدد مفاهیم خصوصی وعمومی پرسش‌هایی را طرح کرده‎‌است، و کوشیده‌است تا با کمک از آراء دانشمندان و متفکرانی چون زیگموند باومن و آنا لون‌هابپت سینگ، به دفاع از پروژه‌هایی در عرصه‌ی عمومی برآید که به سمت ایجاد شکلی از ارتباطات محلی یا حتی شخصی گرایش دارند و یا این‌که در تحقق آن می‌کوشند.

جلسه‌ی سخنرانی «هنر و فضاهای عمومی در جهان سیال»، به همت جامعه‌ی نیومدیا و کانون معماری و شهر موزه‌ی هنرهای معاصر تهران،برگزار خواهدشد، و حضور در این جلسه‌ برای علاقه‌مندان آزاد و رایگان است.

رخداد تازه‌ی مستند نشست پژوهشی 34 : خسرو سینایی

رخداد تازه مستند در سی و چهارمین نشست پژوهشی خود
با حمایت رای بن مستند، دفتر معماری استودیو ۱۲ و جامعه نیومدیا، برگزار می‌کند

 اولین نشست از سلسله نشست‌های شهر و انسان شهری

نمایش سه فیلم کوتاه ساخته خسرو سینایی

یکشنبه ۱۰ بهمن، ساعت ۱۸

درباره تم نشست های آتی گروه رخداد تازه مستند
شهر و انسان شهری

معمولاً وقتی صحبت از شهر می شود ناخودآگاه تصورات متوجه شکل و کالبد شهر می شود. در واقع این باور عمومی وجود دارد که «شهریت» یک «شهر» در گرو راه ها، ابنیه، شمایل های شهری و حدود طبیعی و جغرافیایی است و ویژگی های زیستی و اجتماعی شهروندان فرع به آنها و زاییده این عوامل است. این در حالی است که کالبد شهر و زیست اجتماعی شهروندان در تعامل(تقابل) مستقیم با یکدیگرند و تغییر کالبد شهر و دگرگونی چهره آن تاثیرات بسیاری بر زیست اجتماعی شهروندان و از آن جا، افزایش یا کاهش اقتدار سیاسی آن ها می گذارد.
پس از انقلاب صنعتی در غرب و تثبیت حاکمیت مدرنیست ها بر شهر، در قالب کارگزارانی چون طراحان و برنامه ریزان شهری، نقش مردم در سیاست گذاری های شهری تقریباً به طور کامل رنگ باخت. هر چند تاثیر نظریات منتقدان و نظریه پردازان مارکسیستی چون «لوفور» و «هاروی» در بازپس گیری حق مردم بر شهر در بسیاری از کشورهای غربی موثر واقع شد، اما متاسفانه این تاثیر به دلایل بسیار شامل حال کشور ما نشده است. وضعیت امروزی اداره شهرهای ما حکایت از آن دارد که شهرها همچنان عرصه حکمرانی متولیان شهری است که دست در دست دلالان و اوربانیست ها، منافع سیاسی و اقتصادی خود را در پس توجیهات به ظاهر علمی پنهان می کنند. بنابراین امروزه شهرها علاوه بر صورت پدیداری شان، عرصه نوعی تقابل و رویارویی نیروهای مختلف اند که هر کدام تمایل دارند این عرصه را به نحوی از آن خود کنند. این نیروها توسط کسانی اعمال می شوند که همه به نوعی شهروند محسوب می شوند. از این رو شهروند کسی نیست که صرفاً در شهر زندگی می کند؛ او کسی است که در بده بستان با شهر و نیروهای حاکم بر آن است. او بر شهر نقش می زند و حافظه و تخیلش در پیوندی ناگسستنی با شهر قرار دارد. تغییرات کالبدی شهر تصورات ذهنی او و احساس تعلق اش به شهر را از خود متاثر می سازد و همین احساس تعلق است که رابطه شهر و شهروند را شکل می دهد. بر خلاف تصور، شهروند لزوماً کسی نیست که تن به گفتمان حاکم بر شهر می دهد و منطق پول و سرمایه حاکم بر آن را می پذیرد. همچنین او لزوماً کسی نیست که رمه وار چشم بر توزیع نامتوازن قدرت فرو می بندد و نقش پیچ و مهره های ماشین عظیم سرمایه داری لیبرال و نولیبرال را بازی می کند. اگر به همین دور و اطراف خودمان هم نظر کنیم، در می یابیم که همیشه شهروندان راه هایی را برای دور زدن و ناکارمد کردن سیستم های حکمرانی بر شهر می یابند. شهروندان بر خلاف تصور اوربانیست ها هیچگاه به طور مطلق تابع نظم نمادین موجود نبوده اند و در بسیاری از مواقع خواسته یا ناخواسته همچون ویروسی درون سیستم اقتدار حاکم بر شهر عمل کرده اند. با این حال چنین بنظر می رسد که زمان آن فرا رسیده شهروندان نقشی فعال تر در سیاست گذاری های شهری ایفا کنند و بتوانند به طور مستقیم در خصوص شهرشان تصمیم گیری کنند.
بنابراین بحث شهر و شهروند بنظر پیچیده تر از چیزی است که در نگاه اول بنظر می رسد و گروه رخداد تازه مستند امیدوار است که بتواند با نمایش فیلم ها و شکل دادن مباحث حول و حوش آن ها تا اندازه ای به روشن تر این مباحث کمک کند.

برنامه‌ی نمایش

آوائي كه عتيقه مي شود – 1346 

فيلمي مستند در بارة يك لحافدوز دوره گرد و كه به مرور فراموش مي‌شود

شرح حال –  1348 

فيلمي تجربي در مورد مجسمه‌هاي آهني ژازه طباطبائي . كبوتري كنار پنجرة كارگاه يا نمايشگاه تنديس‌هاي ژازة طباطبائي از پرواز مي‌ماند تا دمي بياسايد. تنديس‌ها كه ريخت و هيئت انساني خود را وانهاده و آهني شده‌اند او را اغوا مي‌كنند كه به جمع آنان بپيوند؛ كبوتر چنين مي‌كند. از همان بدو ورود تنديس‌ها زنده و غيرآهني بودن او را برنمي‌تابند و مي‌كوشند كه او رانيز چون خود آهني نمايند. كبوتر اما مي‌خواهد زنده باشد. جدالي بين كبوتر و تنديس‌ها در مي‌گيرد كه سرانجام به شكست كبوتر و پيروزي تنديس‌ها مي‌انجامد. در پايان آن شب پرمخاطره، كبوتر را مي‌بينيم كه به كبوتري سيمين تبديل شده است

سردي آهن – 1349 

فيلمي دربارة قهرمان وزنه‌برداري آن زمان ايران، محمد نصيري و ركوردشكنی‌اش در مسابقات المپيك و روابط و ذهنیت انسانی

همراه با خسرو سینایی به تماشا و گفت‌وشنود درباره این مستندها می‌نشینیم. نشست مطابق معمول راس ساعت ۶ بعدازظهر آغاز می‌شود. محل برگزاری این نشست پروژه‌های نیومدیا به آدرس زیر و ورودیه آن ده هزار تومان است

برای رزرو صندلی لطفاً به صورت مستقیم یا از طریق تلگرام پیغام دهید. ۰۹۰۳۲۰۲۱۹۳۱ – مسعود مشایخی

پروژه‌های نیومدیا: تهران، خیابان کریم‌خان، خردمند شمالی، اعرابی سه، شماره سه

میخال شلاگا، متعلق به آنها

پروژه‌های نیومدیا با همکاری سفارت جمهوری لهستان در تهران برگزار می‌کند

میخال شلاگا، متعلق به آنها

کیوریتور: پاتریسیا ریلکو، دُروتا والن تینویتچ
نمایش مهمان: پاول آلتامر، هونوراتا مارتین

نمایشگاه «متعلق به آنها»، شامل فرم‌های مختلفی از همکاری هنری و دوستانه میخال شلاگای عکاس در جریان مستندسازی آثار هنرمندان دیگر است. همه هنرمندان حاضر از عکس‌ها و ویدئوهای شلاگا در نمایشگاه یا نسخه منتشر شده آثار خود استفاده می‌کنند. آثار هنرمندان؛ پاول آلتامر، هونوراتا مارتین، ای‌یژه بوهدان شوم‌چک و پیتر اوکلاینسکی؛ مستقیما ایده‌ی زبان تصویری ترکیبی، مفهوم سیال خلق و روش‌های ارائه را به چالش می‌کشند و همزمان زبان بصری یکپارچه میخال و روش‌های متنوع به کار گرفته شده توسط هر هنرمند را آشکار می‌کند. نمایشگاه بازنویسی ویژه‌ای از راه‌های دیدن، نگاه کردن و تفسیر کردن است.
میخال شلاگا، متولد ۱۹۷۸ و فارغ التحصیل آکادمی هنرهای زیبای گدانسک است و در همین شهر زندگی و کار می کند. شلاگا با مجموعه ای از خودنگاره‌های صحنه‌ پردازی شده با عنوان کلی «چه چیز مرا ساخت؟» در سال ۲۰۰۲ آغاز به کار کرد. وی در این مجموعه در نقش‌های تاریخی یک نازی، یهودی، کشیش کاتولیک، مامور پلیس مردمی (جمهوری خلق لهستان) و سرباز ارتش سرخ ظاهر شد. از سال ۲۰۰۰، آثار او ارجاع‌های وسواس گونه‌ای به کارخانه کشتی‌ سازی گدانسک دارند، جایی که به عنوان محل تولد، رشد و مرگ کارگران و حمله ۱۹۳۹ به لهستان؛ جنبش “همبستگی” (اتحادیه صنفی لهستان)، شاهدی برصنعت کشتی سازی پر رونق گذشته که آثار آن را این روزها تنها می توان در عکس‌ها محافظت کرد، به حساب می آید. برای شلاگا، کارخانه کشتی سازی یک چشم اندازمعمارانه پسا-صنعتی است که مدام تغییر می‌کند، با مردم و تاریخ تکثیر می‌شود؛ چشم اندازی که هنرمند آن را در عکس‌ها و ویدئوهای خود مستند می‌کند. مجموعه‌عکس‌ها و تک عکس‌های شلاگا، جایزه‌های زیادی در لهستان و خارج از کشور، مانند جایزه‌ی بین المللی عکس ۲۰۰۷ را دریافت کرده است. آثار وی در نمایشگاه‌های متعددی به نمایش در آمده اند: انستیتو هنر ویسپا در گدانسگ لهستان (۲۰۱۰)؛ فستیوال ترنس فوتوگرافی نورد، خانه عکاسی، لیل، فرانسه (۲۰۱۱)؛ کندتورهای هنر، لاس پالمس، اسپانیا (۲۰۱۱)؛ اولین فستیوال عکاسی اُپل، اُپل، لهستان (۲۰۱۱)؛ فستیوال ترنس فوتوگرافی شمال، گالری پی-تی-پا، گدانسک، لهستان (۲۰۱۱)؛ گالری شماره ۲، گدانسک (۲۰۱۴)؛ ماه اروپایی عکاسی، انستیتو لهستان، برلین (۲۰۱۴)؛ گالری دولتی هنر، سوپوت، لهستان (۲۰۰۵).

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و سه | آندریاس اسپکتل

جامعه‌ی نیومدیا با همکاری کارگاه نوفه برگزار می‌کند
نشست نیومدیا شماره‌ی سی و سه آندریاس اسپکتل
حافظه‌ی دوار
پروژه‌های نیومدیا
چهارشنبه اول دیماه نود و پنج – ساعت هفت عصر

آندریاس اسپکتل (متولد اتریش) تحصیل‌کرده‌ی رشته‌ی علوم‌رسانه در کشور اتریش است که هم‌اکنون در برلین زندگی می‌کند.
هر از گاهی، در روزنامه‌ها و نشریات آلمانی و هم‏چنین در سامانه‌های اینترنتی [برخط/ آنلاین] مانند اشپیگل، فالتر و اف‌ام‌۴ درباره‌ی موسیقی و ادبیات می‌‏نویسد.
او در خلال سال‌های گذشته به‏ صورت مدعو در بنیاد‌های فرهنگی مانند موسسه‌ی گوته و سرویس تبادل فرهنگی آلمان «دآآد/ DAAD» در کشور‌های گوناگونی مانند ایتالیا، غنا، مصر، سودان و بریتانیا شرکت داشته است. در شهر اسکندریه کارگاهی در کتابخانه‌ی این شهر با دانشجویان رشته‌ی موسیقی و آهنگسازی برگزار کرد و حاصل آن قطعاتی شد که در تالار اصلی کتابخانه به اجرا درآمد. اسپکتل در خارطوم، پایتخت کشور سودان، نیز در دانشگاه موسیقی آن کشور کارگاهی برگزار کرد و هم‏چنین در محل یک مدرسه‌ی ابتدایی حضور یافت و به ضبط مجدد بعضی از ترانه‌های خود با کودکان رده‌ی سنی ۷ تا ۱۰ سال پرداخت. او در دانشگاه آستون بیرمینگام (انگلستان) نیز به ارایه‌ی دوره‌ی درسی دو‌هفته‌ای درباره‌ی فرهنگ عامه‌پسند آلمان و اتریش پرداخت و درباره‌ی تاثیرپذیری آثار خود از رخدادهای جاری سیاسی در کشور آلمان به سخنرانی پرداخت. قرار است این برنامه در ترم بهار سال ۲۰۱۷ تکرار شود.
اسپکتل ماه‌هایی از سال ۲۰۱۶ را در پالرمو مرکز سیسیل با هنرمند آلمانی الوه ژانش به تولید موسیقی زمینه برای چیدمان خارجی معروف خود «پیاتزا گارافلو» گذراند. او هم‏چنین مرتبا در جلسات بحث پیرامون موضوعاتی مانند تولید ‌موسیقی، ادبیات، شعر و سیاست در آلمان و اتریش شرکت می‌کند.
او اخیرا به همراه گروه خود «یا، پانیک» کتابی را با عنوان FUTUR II منتشر کرده‌است که در سرتاسر آلمان، اتریش و سوییس مورد تحسین منتقدان‌ قرار گرفت.

گروه او «یا، پانیک» میان هم‌نسلان او در آلمان به‏ عنوان یکی از تاثیر‌گذارترین گروه‌های موسیقی محسوب می‌شود/. آن‌‏ها بارها در صدر فهرست پرفروشترین‌‏ها در آلمان، اتریش، سوییس و هلند قرارگرفته‌‏اند و در طول ده سال فعالیت خود، پنج آلبوم کامل از آثار خود را منتشر کرده‌اند.

آندریاس اسپکتل از ۶ سالگی شروع به نوازندگی پیانو کرد و ساز خود را در ۱۰ سالگی به گیتار الکتریک تغییر داد. او تا سن ۲۲ سالگی به یادگیری گیتار در کنسرواتوار جوزف ‌هایدن در آیزن‌اشتات اتریش پرداخت. او هم‏چنین در طول سال‌‏ها به‌‏صورت خودآموخته نوازندگی درامز و باس‌الکتریک را فراگرفت. در سال‌های اخیر علایق خود در زمینه‌‌ی تولید ‌موسیقی و موسیقی الکترونیک گسترش داده است. برای خواننده‌ی مورد‌تحسین آلمانی «کریستیان روسینگر» دو آلبوم موسیقی تنظیم و تولید کرده است و اولین آلبوم انفرادی خود «خواب» را در سال ۲۰۱۵ منتشر کرد که بخش عمده‌ی آن را خود نواخته و ضبط کرده است. این آلبوم نقطه‏‌ی عطفی در حرفه‌ی او به‏‌حساب‌‏می‌‏آید، به‌‏طوری‏که او از ریشه‌های سبک خود در آهنگسازی کلاسیک فاصله می‌‏گیرد و به سوی رویکردی می‌رود، مبتنی بر استفاده از تکنیک‌های قدیمی داب با به‏‌کارگیری میکسر‌ صدا و افکت‌های صوتی گسترده به عنوان ساز اصلی. آلبوم او به‌‏عنوان ناب ‌ترین ترکیب موسیقی‌امبیانت، داب، فولکلور و موسیقی فیلم دهه‌ی۶۰ ایتالیا می‌باشد.

او خود همواره بر اهمیت فعالیت در لایه‏‌های‌ متفاوت تاکید می‏‌کند. لایه‌ی نخست، و نقطه‌ی شروع، ضبط‌های میدانی (صدا) هستند که به‌‏صورت همیشگی در مسیر خود هنگام سفر با گروه یا به‌‏صورت انفرادی انجام می‌دهد. آن‏‌چه که او بیشتر به آن علاقه دارد، صدا‌های (نویز) پس‌‏زمینه، یا زمزمه‌ی موتور‌ تاکسی‌ها یا گفتگو‌های کوتاه شبانه تابستانی روبه‌‏روی یک بار است، صدای محیطی که او ضبط کرده و آن را رفته رفته تبدیل به یک قطعه‌ می‌کند. او صداهای ضبط‌ شده را به‌‏نوعی هم‏‌چون لایه‌ی شعری در کار خود درنظرمی‌گیرد، که امروزه بیشتر به‌‏صورت بدون کلام instrumental درآمده است. آن‏‌چه که زمانی برایش می‌‏خواند، حال خود به کلام درمی‌‏آید.

در باب نمودار – اپن استودیو با شیرین فهیمی

در باب نمودار – اپن استودیو با شیرین فهیمی
پروژه های نیومدیا
جمعه سیزدهم فروردین
چهار تا هشت عصر

روز جمعه سیزدهم فروردین، پروژه های نیومدیا میزبان شیرین فهیمی (مونترال) خواهد بود. او به صحبت و ارائه ی نمودار، در کنار نمایش چیدمان و آثار ویدیو پیشین خواهد پرداخت. آثار شیرین فهیمی، به عنوان روندی فکری – بصری، از طریق طراحی نمودار، در تلاش است تا فاصله ی بین تحقیق نظری و تولید اثر هنری را بپیماید. پرسش درباره‌ی چگونگی شکل‌گرفتن «خود»، «سوژه» و«بی خویشی» چهارچوب مفهومی آثار وی را تشکیل می دهد. با ردیابی نیروهای نامرئی و روابط بین ادراک و قصد، او سعی دارد تا جغرافیای ذهن را به شکلی ملموس به تصویر بکشد. نمودار، به مثابه‌ی حرکتی به سمت واقعیت بخشی، تنها آنچه را که از پیش وجود داشته تقلید نمی کند، بلکه به ترسیم احتمالاتی ما قبل پیدایش یک فرم قطعی می پردازد.

شیرین فهیمی هنرمند ساکن مونترال است و در آثار خود از رسانه هایی متنوع بهره می گیرد. او مدرک کارشناسی‌هنر خود را در سال ۲۰۱۳ از دانشگاه‌ هنر‌های‌ زیبای اسلید در کالج دانشگاهی لندن (UCL) دریافت نموده و هم‌اکنون دانشجوی کارشناسی‌ارشد رشته‌ هنرهای‌ زیبا در دانشگاه کنکوردیا است. دغدغه مفهومی وی در حوزه فلسفه قرار گرفته است .در واقع ، فهیمی با پرسش درباره ی «خود» از طریق طراحی و ترسیم نمودا ر‌به دنبال اکتشاف شیوه‌ای از تفکر‌فلسفی در مدیوم هنراست.

نشست نیومدیا شماره ی نوزده | ماریکا کوزمیچ

جامعه ی نیو مدیا و فستیوال دسترسی محدود شش با همکاری گالری آران و سفارت لهستان در ایران برگزار می کنند

ویدیوآرت لهستانی (۱۹۷۳-۱۹۷۹) – داستان نانوشته

نشست نیو مدیا شماره نوزده | دکتر ماریکا کوزمیچ

شنبه هشتم اسفندماه نود و چهار
پروژه های آران
ساعت پنج و نیم عصر
Yet Unwritten story - Polish Video Art 1973 - 1979 - Limited Access 6 Festival for Moving Image, Sound & Performance - Poster designed by Amir Moghtada

ویدیو آرت لهستان 1973 – 1979 یک داستان نانوشته

ویدیو‌آرت در لهستان ابتدا در اوایل دهه‌ی ۷۰ میلادی پدیدار شد. صرف‌نظر از دردسترس نبودن تجهیزات (مانند دوربین‌های تصویربرداری) در آن زمان در کشور لهستان، ویدیو به زودی تبدیل به رسانه‌ی مهمی شد که به شیوه‌های مختلفی توسط هنرمندان لهستانی مورد استفاده قرار گرفت.
هنرمندان آوانگارد (اعضای گروه‌های فیلم تجربی مانند کارگروه فیلم‌فرم و گالری کارنت آرت، برپایه‌ی تحربیات‌شان از فیلم تجربی،به اکتشاف در رابطه‌ی میان (حقیقت بصری) و دریافت بینندگان نمودند.
با توجه به این نکته، آنها از ویدیو برای آگاه‌سازی کامل بینندگان از دام‌ها و دستکاری‌های حقیقت توسط رسانه‌های جمعی پرداختند. آنها ویژگی‌های شبکه‌های تلوزیون روی‌آنتن و نقش آنها را در حقیقت همه‌روزه‌ی کشور کمونیستی را بررسی نمودند. تنها تعداد محدودی از آنها، مانند پاول کوک و جولانتا مارکولا (نخستین ویدیوآرتیست زن لهستانی) به استودیوی تلوزیونی دسترسی پیدا کردند. نتیجه‌ی این وضعیت آثار قابل‌توجه کوک «ویدیو ای»، «ویدیو سی» و «ویدیو پی» (محصول سال‌های ۱۹۷۴-۵) بود – و نه آثار حفظ‌شده‌ی مارکولا «ابعاد» (محصول سال ۱۹۷۵).
ویدیوآرت لهستانی در آن زمان همچنین شامل چیدمان‌های ویدیو، مانند ویچق برووسکی و آندره بروسکی بود. چیدمان‌ها گواه آزمون‌‌های متمرکز از ماهییت این رسانه در حوزه‌ی هنربصری در لهستان و اکتشاف درباره‌ی قابلیت بالقوه‌ی ارتباطی ایده‌های انتزاعی با ارتباط به معنی‌ کلی آن بود.
تاریخچه‌ی ویدیو‌آرت اولیه‌ همچنان نیازمند بسط یافتن می‌باشد، ولی در حال حاضر آثار ویدیویی مهم از طریق گنجینه‌ی آنلاین بنیاد آرتون قابل دستیابی می‌باشند. هدف این متن بازنمائی تعدادی از آثارمنتخب و هنرمندان و قابل‌ توجه است که بر اساس مضمون و توسط این بنیاد از سال ۲۰۱۱ گردآوری شده‌اند.

دکتر ماریکا کوزمیچ فارغالتحصیل رشته‌ی تاریخ‌هنر از دانشگاه ورشو با مدرک دکتری در دانشکده‌ی هنر آکادمی موسسه‌ی علوم ورشو  در لهستان می‌باشد. او تحقیقاتی  پیرامون هنر دهه‌ی ۷۰ لهستان صورت داده‌ است. او سمت ریاست بنیاد آرتون (ورشو)، نهادی غیرانتفاعی که بر پژوهش و نمایش هنر لهستانی دهه‌ی ۷۰ تمرکز دارد را بر عهده دارد. او همچنین کیوریتور نمایشگاه‌های هنر معاصر مانند «انتزاعی‌گرائی، رسانه‌ی عکس‌واره» (لودج، لهستان، ۲۰۱۰) و «عکاسی انتزاعی لهستان» (برلین، ۲۰۱۵)، «اجرای نور امکان‌ناپذیر» (با همکاری فلورین سایفان (ورشو ۲۰۱۵) و دیگران) می‌باشد، او همچنین در تالیف کتاب‌هایی که وقف هنر  دهه‌ی ۷۰ لهستان به نگارش در‌آمده‌اند همکاری نموده و در دانشگاه ورشو و کولگوم سیویتاس (ورشو) مشغول به تدریس می‌باشد.