Workshop / Classes

 نمایش فیلم #۵۷ | میشل پیلز

مدرسه‌ی تابستانی تصویر متحرک جامعه‌ی نیومدیا با همکاری و حمایت انجمن فرهنگی اتریش برگزار می‌کند:
نمایش دو فیلم «کیج» و «رز و یاسمن» ساخته میشل پیلز
دوشنبه ۲۱ خرداد و سه‌شنبه ۲۲ خرداد ۱۳۹۷ | ساعت هفت

اکران اول | دوشنبه بیست و یکم خرداد | ساعت ۷
کیج | ۱۴۰ دقیقه | دوربین بتا اس پی، 4:3، رنگی

در آگوست ۱۹۹۲، ما همدیگر را در نمایشگاه بین‌المللی چهارهفته‌ای رقص، موسیقی و فیلم ملاقات کردیم. نتیجه‌ی آن ویدیوی «کیج» بود که تلاشی سینمایی است برای نمایش توامان کار اجرایی و آرامش‌ ذهنی که بر اساس نقطه نظرات و افکار جان کیج و چوانگ تسو ساخته شده است.

  • این فقط یک خاطره زیبا برای من بود، آن چیزی بود که من با پنجاه نفر دیگر ساخته بودم و بعد از آن نیز کار مشترکی که با آن دختر به انجام رساندیم. فضای بسیار خوبی بود، واقعا زمان متوقف شده بود، من این کار را برای آنها نکردم و حتی از آنها انرژی گرفتم تا با یکدیگر کار کنیم، مانند زمانی‌که با کسی ارتباط برقرار می‌کنید و نمی دانید که به کدام سو می‌رود، حرکتِ شما به سمتی هدایت می‌شود و این شکلِ کار به خوبی نتیجه می‌دهد. سپس من از ماجرا خارج شدم درحالی‌که بازی ادامه داشت. دیگر احساسم را نسبت به آن از دست داده بودم و از آن لحظه به بعد برایم چندان جالب نبود؛ همانطور که همسرم به من گفته بود.
  • همسرت؟
  • بله، او به من گفت در ابتدای کار خیلی مشخص و قرص بود، فضا و حال و هوای اطاق جوری بود که کار باید متوقف می‌شد و او این را می‌دید، خدای من، چه اتفاقی می‌افتاد اگر این وضع ادامه می‌یافت. او واقعا نگران بود  که احتمال دارد این ماجرا بیخ پیدا کند چون همین طور هم بود و بعد من سردرگم شدم و فراموشش کردم وقتی دوباره به آن برگشتم. و هنگامی که از آن خارج شدم دیگر آن را ادامه ندادم،‌ شاید دراین تجربه زیاده‌روی کرده بودم، یک جورهایی برایم حس ارضا شدن داشت و [فکر کردم] به جای اداره‌ی کردن کل ماجرا باید به خانه بروم.
  • احتمالا خیلی هم نباید راضی بوده باشی…
  • بله، اما چطور می‌توانی این کار را انجام بدهی؟ شما باید در روند کار رضایت زیادی داشته باشی و تعجبی هم ندارد که در اجرا رضایت وجود داشته باشد.


فرانس کالمان در گفتگو با رافائل جیاردانو
قسمتی از ویدئو


اکران دوم | سه‌شنبه ۲۲ خرداد | ساعت ۷
نمایش فیلم رز و یاسمن | ویدئو، ۱۰۶ دقیقه |
دوربین بتای دیجیتال، ۱۶:۹، رنگی، استریو

این فیلم شعری سینمایی است بر اساس سفرهای کارگردان در ایران در سال‌های ۸۵ و ۸۶، یک تجربه‌ی مراقبه‌گونه. میشل پیلز با مشاهده‌ی آرام و صبورانه‌ی مردم و مکان‌ها، مجموعه‌ای از صداها و تصاویری را از زیبایی‌های فریبنده جمع‌آوری می‌کند.
پیلز خود در باره‌ی فیلم می‌نویسد: «در دوران چین باستان، قبل از اینکه یک هنرمند شروع به نقاشی -مثلا یک درخت-  کند، روزها، ماه‌ها و یا سال‌ها روبروی آن می‌نشست. مهم نبود این مدت زمان چقدر طول بکشد، تا زمانی که او هم تبدیل به درخت شود. او خودش را با درختی که قصد داشت نقاشی کند، یکی می‌کرد. در واقع دیگر فاصله‌ای بین او و درخت نبود؛ فاصله‌ی بین مشاهده‌کننده و مشاهده‌شونده.فرد تجربه‌گری وجود نداشت که زیبایی، حرکت، سایه، عمق یک برگ و یا کیفیت رنگ را درک کند. او خود، درخت شده بود. و در همان وضعیت بود که می‌توانست درخت را نقاشی کند.»

ورود برای همه آزاد و رایگان است
مکان: پروژه‌های نیومدیا، خردمند شمالی، کوچه اعرابی سه، پلاک سه

نشست نیومدیا شماره‌ی ۵۶ | سارا مسکه

نشست نیومدیا شماره‌ی ۵۶ | سارا مسکه

کشت پایا (permaculture) + هنر = محیط‌هایی برای گذار

دوشنبه ۱۰ اردیبهشت ۹۷ – ساعت ۶ عصر
پروژه‌های نیومدیا

Maria Thereza Alves, Ballast Seed Garden, 2012-2016, © Arnolfini Gallery

تغییرات دمایی، آلودگی، اسیدی شدن اقیانوس‌ها، انقراض، خشکسالی!
این اصطلاحاتِ ترسناک و بزرگ دیگر تنها «اصطلاحات ترسناک و بزرگ» نیستند. در واقع ما آن‌ها را در مناطق مشخصی از جهان می‌بینیم، احساس می‌کنیم و همین حالا هم از آن‌ها در رنج و عذابیم. آن‌ها بر زندگی ما اثر می‌گذارند و آن را به مسیرهای مشخصی می‌کشانند. نوع بشر همیشه تصور می‌کرده است که تحت تاثیرات جانبی و بلندمدت این بلایا قرار نخواهد گرفت؛ یا حداقل این مسایل گریبان‌گیر تمام انسان‌ها نخواهد شد‌. اما آرام آرام برای انسان‌ها روشن می‌شود که دوگانه‌ی «ما» و «طبیعت» را تنها ساخته‌اند تا از تقابل میان این دو به نفع انسان استفاده شود؛ ما از منابع طبیعی بهره‌برداری می‌کنیم و آن را تغییر می‌دهیم بدون توجه به این‌که این کار خود ما را هم تغییر خواهد داد.
این روزها تغییرات با ما سخن می‌گویند و ما تلاش می‌کنیم بشنویم و درک کنیم. به همین دلیل است که هنر، جامعه و نظریه قصد ترجمه‌ی آن‌چه فکر می‌کنند باید درک شود را دارند. پژوهش‌گرانی چون برونو لاتور و دونا هارووی درباره‌ی هم‌زیستی میان انسان‌ها و غیر-انسان‌ها صحبت کرده‌اند. استیسی آلیمو «فعالیت برهم‌کنشی» را به عنوان رویکردِ جدیدِ تاثیرات دوسویه، پیشنهاد می‌کند.
هنر بوم‌شناسانه نیز بیشتر و بیشتر درمی‌یابد که همه‌چیز به‌هم مرتبط است و بر اساس اکوسیستم و تغییرات آن به خلق آثار هنری می‌پردازد. آن‌ها وضع موجود محیط‌های برای گذار را نشان می‌دهند. شکل‌هایی چون آثار هنری محیطیِ مشارکتی، آثار هنری پژوهش‌محور، که از طریق داده‌های مستند قابل ردیابی هستند و همین‌طور چیدمان‌ها و اجراهای فضای باز، همه زیر ‌عنوان هنر کشت پایا (permaculture art) معرفی می‌شوند. در هنر کشت پایا تجربه‌ی مشارکتی می‌تواند ترکیبی باشد از هنر و اکوسیستم. کارها به‌جای شبکه‌ای با چارچوب سلسله‌مراتبی، که انسان در راس آن قرار دارد، در یک نگاه غیرهرمی به اکوسیستم‌ها شکل می‌گیرند که همه‌ی بازیگران در آن نقشی مساوی ایفا می‌کنند.
این رویکرد برای دهه‌ها در طراحی کشت پایا مورد استفاده قرار می‌گرفت. اصطلاح طراحی کشت پایا را، که یک روش مدیریت اکوسیستم است، بیل مولیسون و دیوید هولمگرن در دهه‌ی هفتاد میلادی معرفی کردند. هدفِ طراحی کشت پایا خلق یک اکوسیستم پایدار است.
این گفتار قصد دارد تا رابطه‌ی طراحی کشت پایا را با هنر بوم‌شناسانه بررسی کند. هدف درک آن است که چگونه شبکه‌های بوم‌شناسانه، هم در کشت پایا و هم در هنر بوم‌شناسانه نمود می‌یابند، شباهت‌ها در کجاست و چرا عقل حکم می کند از کشت پایا به‌عنوان منظری برای پدید آوردن آثار هنری چندلایه، بر مبنای شبکه‌های روشنگرانه بوم‌محور استفاده کنیم.    

سارا مسکه، دانشجوی دکترای دانشگاه پست‌دام است و بر روی فرآیندهای تحقیق و شبکه‌ها در هنر بوم محور کار می‌کند. او محقق مرکز مطالعات رسانه‌ی براندنبرگ است که سخاوتمندانه پژوهش‌های او را حمایت می‌کند. مسکه همچنین به عنوان کیوریتور مستقل فعالیت می‌کند و عضو هیات مدیره‌ی گرونر کولتوراست؛ اتحادیه‌ای تعاملی در برلین که دغدغه‌اش کشت پایا و سبک زندگی پایدار است. اخیرا او، به همراه آیت نجفی، فیلمساز و کارگردان، آرتا آتلیه جی-بی-آر  را در برلین پایه نهاده‌اند تا به ترویج پروژه‌های بینارشته‌ای با تمرکز بر هنر و اکولوژی بپردازند. پیش از آن اودر دانشگاه ژوهانس گوتنبرگ شهر مینز آلمان در رشته‌های تاریخ هنر و مدیریت کسب و کار تحصیل کرده است و بر روی پروژه‌های نمایشگاهی بسیاری کار کرده‌است از آن جمله نمایشگاه‌هایی در موزه‌ی مورس‌برویش در لورکوزن، موزه‌ی ویسبادن و زد-کا-ام و مرکز هنر و رسانه‌ی کارلسروهه.

نشست نیومدیا شماره‌ی پنجاه دو | ونداد فرهادی

نشست نیومدیا شماره‌ی پنجاه دو | ونداد فرهادی

چهارشنبه بیستم دی‌ماه نود و شش – ساعت شش

ونداد فرهادي ، تصويرساز فعال در صنعت بازي هاي ويدئويي و تعليم ديده در لابراتوار ها و موسسات پژوهشي اروپاست. وي با دغدغه ي شكل دهي به خط روايي داستان براي طرح در متن بازي هاي ويدئويي، به پژوهش و تحليل آثار عرصه ي سينما و ادبيات كلاسيك و دراماتيك مشغول است. وی بزودی کارگاهی را در زمینه‌ی شیوه‌های داستان‌گویی و طرح روایت داستانی در بازی های ویدئویی با همکاری جامعه‌ی نیومدیا برگزار خواهد کرد و در طی آن به بررسی تحلیلی تاثیر ادبیات دراماتیک، ادبیات داستانی کلاسیک و سینما در توسعه‌ی داستان‌پردازی در بازی‌های ویدیویی خواهد پرداخت. برای آشنایی بیشتر با فعالیت های فرهادی و باز کردن این مبحث در زمینه‌ی بازی‌های ویدیویی، روز چهارشنبه بیستم دی‌ماه نود و شش، ساعت شش در پروژه‌های نیومدیا گرد هم می‌آییم.

جلسه به فارسی برگزار می‌شود و شرکت در آن برای کلیه علاقه‌مندان آزاد است.

پروژه‌های نیومدیا: کریمخان زند، خردمند شمالی، اعرابی سه، پلاک سه

نشست نیومدیا شماره‌ی چهل و هشت | مایکل مولر

نشست نیومدیا شماره‌ی چهل و هشت | دیدار و گفتگو با مایکل مولر
دوشنبه پانزده آبان نود و شش
ساعت شش عصر
پروژه‌های نیومدیا

مایکل مولر (متولد 1349 در اینگل‌هایم راین، آلمان) در شهر برلین به کار و زندگی مشغول است. او دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی مجسمه‌سازی در آکادمی هنر دوسلدورف زیر نظر ماگدالنا یتلکووا در آلمان است. او از سال ۲۰۱۵ در سمت استادی در دانشگاه هنر برلین مشغول به کار است.
آثار مولر در بستر روایت‌های تاریخی، روش‌ها و رویه‌های مرسوم گسترش می‌یابند: سیستم‌هایی که او آن‌ها را با تغییر خطوط داستانی‌شان به مرز محدودیتشان سوق می‌دهد: فعالیت هنری او درگیر شدن با چالش به تصویر کشیدن روند‌های پیچیده‌ی فکری است، که تغییرات آن‌ها با متدهای متفاوت پروسه‌ی آرام و پر حوصله‌ای را می‌طلبد. با این‌که مولر تا حد زیادی با نقاشی و طراحی‌هایش شناخته شده است، اما رویکردش، ترکیب مدیاهای مختلفی چون مجسمه، چیدمان و هنر اجرا و فعالیت کیوریتوری را در برمی‌گیرد.

مولر نمایشگاه‌های گروهی و انفرادی متعددی را در کارنامه‌ی خود دارد، از جمله‌ی مهمترین آن‌ها: «برای آن‌ها که به فرم، و نه به معنا باور دارند»، مرکز معاصر جیهاوری، بمبی، هندوستان در سال2017، « اسکیت – سیزده»، تالار هنر شهر بادن بادن، آلمان به سال 2016، « چه کسی سخن می‌گوید؟»، موسسه هنر معاصر کی دبلیو در برلین؛ و هجده نمایشگاه انفرادی از سال 2011 تا 2017 در گالری توماس شولته، برلین، و« قطعه‌ی موسیقی و رنگ‌ها»، مرکز معاصر جیهاوری، بمبی، هندوستان در سال 2011.

پروژه‌های نیومدیا
خیابان کریم‌خان، خردمند شمالی، اعرابی سه، پلاک سه

اکتشافات هرروزه | وولفرام هان

اکتشافات هرروزه
کارگاه تابستانه‌ی عکاسی از 13 تا 20 مردادماه در تهران


این کارگاه فشرده‌ی پنج روزه، هنرمندان و عکاسان ساکن تهران را گرد هم می‌آورد. در هر جلسه، فرصتی فراهم خواهد آمد برای نقد و همکاری و همچنین تولید سریع آثار جدید در تهران با راهنمایی «ولفرام هان» برنده‌ی جایزه‌ی «ورلد پرس فوتو».

هدفِ کارگاه، شناسایی و توسعه‌ی مفهوم «هرروزه» است. از شرکت‌کنندگان خواسته می‌شود چگونگی استفاده‌ی ساکنان از فضای محل سکونتشان را تحلیل کنند و به تاثیرات متقابل و عکس‌العمل‌هایی که در زندگی روزمره بازتاب می‌یابد، توجه کنند. کارگاه به زبان انگلیسی برگزار خواهد شد و در صورت لزوم یک مترجم در کارگاه حضور خواهد داشت.
تمرکز هم بر مباحث انتقادی و هم بر مباحث تکنیکی خواهد بود. هر شرکت‌کننده، هر روز، فرصت خلق یک اثر منفرد و همراهی در جلسه‌ی سه ساعته‌ی بحث و نقد را خواهد داشت. در پایان، آثار شرکت‌کنندگان، در پروژه های نیومدیا به نمایش عموم در خواهد آمد.

نحوه‌ی شرکت
لطفا برای شرکت در این کارگاه نام، نام خانوادگی، شماره‌ی تماس و سابقه‌ی فعالیت (CV) خود را به‌صورت فایل پی‌دی‌اف یا به‌صورت لینک آنلاین، به اضافه ی یک مجموعه با حداکثر پانزده قطعه عکس و یک متن کوتاه درباره‌ی اثر به ایمیل info@newmediasoc.com ارسال کنید. این مجموعه، ارائه ی شما در جلسه‌ی معارفه در روز اول کارگاه خواهد بود.

هزینه کارگاه:
دویست و پنجاه هزار تومان
با تخفیف دانشجویی: دویست و ده هزار تومان

حداکثر تعداد شرکت‌کنندگان:
پانزده نفر

تاریخ‌ها:
13 مرداد، ساعت 14، جلسه‌ی افتتاحیه، معرفی مضمون کارگاه،
نمایش و ارایه حداکثر پانزده عکس چاپ شده توسط شرکت‌کنندگان
14 مرداد، ساعت 18 تا 21، جلسه‌ی نقد و بررسی
16 مرداد، ساعت 18 تا 21، جلسه‌ی نقد و بررسی
18 مرداد، ساعت 18 تا 21، جلسه‌ی نقد و بررسی
20 مرداد، ساعت 11، آخرین جلسه‌ی نقد و بررسی
نمایش عمومی آثار شرکت کنندگان ساعت 19
در پروژه های نیومدیا

درخواست‌ها و سوالات خود را به آدرس زیر ارسال کنید:
info@newmediasoc.com

ولفرام هان در برلین در حال زندگی و فعالیت است. او تا به‌حال آثار خود را در بسیاری از موزه‌ها و گالری‌ها، از جمله؛ C|O برلین، موزه‌ی هنرهای کاربردی فرانکفورت/میلان، گالری بلفاست اکسپوزد، گالری دو ژوق در پاریس و گالری استارک‌وایت در اکلاند، به‌نمایش گذاشته است. وی در سال 2011 جایزه‌ی «ورلد پرس فوتو» را دریافت کرد و در سال 2007 برای بهترین عکس سال توسط یونیسف مورد تقدیر قرار گرفته است.
برای اطلاعات بیشتر به آدرس هنرمند که در زیر آمده است، مراجعه کنید:
www.wolframhahn.de

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و شش | نیل فن در لیندن

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و شش | نیل فن‌در لیندن
ارکستر نامرئی
ارائه‌ای در مورد هنر محیطی مولتی‌مدیای واگنر
پنجشنبه ۱۴ بهمن، ۶ عصردر پروژه های نیومدیا


آن گونه که ریچارد واگنر آهنگساز شاخص رومانتیک قرن نوزده ایده‌ی «اثر هنری تام» را متصور شد، نه تنها تحولی اساسی در موسیقی و تئاتر به وجود آورد بلکه کوشید زبان تصویر را وارد این حیطه کند و [می توان گفت] همچنین فلسفه «نیچه» و روانشناسی «فروید» و حتی سیاست را. واگنر همچنین راهی [متناقض] برای بیان موسیقایی امپرسیونیسم فرانسوی، دبوسی، و همچنین اکسپرسیونیسم آلمانی/اتریشی و [تا اندازه‌ای] روسی در موسیقی؛ [آهنگسازانی چون] ریچارد اشتراوس، شوئنبرگ، استراوینسکی، شرکر، هیندمیت، کورنگولد و فیلم‌های اکپرسیونیستی؛ مورانو، لانگ و وینه هموار کرد. شاید حتی بپرسیم چرا در فیلم‌های پرفروش هیچکاک و هالیوود، ترنس مالیک و ورنر هرتزوگ از آکوردهای سرآغاز حلقه نیبلونگ واگنر استفاده شده است؟
شاید به این دلیل که آکورد موسیقیایی (که به آکورد تریستان معروف است) پیشتر تصور نشده بود [و دقیقا برای همین دلیل] اپرای تریستان و ایزولده واگنر شهرت یافت. لئونارد برنشتاین به خوبی توضیح می‌دهد که چگونه آکورد تریستان بخشی ساختاری عمیقا [تاریخی] از زبان موسیقیایی است که به گونه ای به نظریات زبان شناسی چامسکی نزدیک می‌شود.
واگنر درآخرین اثر خود پارسیفال، که آن را باید مراسمی آیینی که صحنه‌پردازی شده بدانیم و نه یک اپرا [واگنری]، تلاش می کند با موسیقی و صحنه پردازی شنونده درک زمان و مکان را برهم زند. اثر اخیر هنرمند هندی-بریتانیایی در صحنه آرایی این اثر به کارگردانی پییر آۀودی برای «اپرای ملی هلند» در حقیقت بهترین [نمونه] تحقق این امر بصری است.
و در نهایت، پاسخ‌های معاصر به چالش‌های واگنر که بیشتر ایده هایی فراظفرمندانه می نمایند چیست؟

همراه با بریده‌های ویدئویی از آثار یا سخنرانی‌هایی از پاتریس شرو، پیتر استین، لئونارد برستاین، پیر بولز، پیر آئدی، آنیش کاپور، دانیل بارنبویم، هاینر مولر، کریستف مارتالر، پیتر سلرز، بیل ویولا، ژان فابری، وارنر هرتزوگ، ترنس مالیک.
آثار واگنر می توانند تا ۵ ساعت به طول بیانجامد ولی در اینجا ما تنها بریده‌بریده‌های ویدیویی را تا ۲.۵ تا ۳ ساعت ادامه می دهیم.
کریمخان زند، خردمند شمالی، اعرابی سه، پلاک سه

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و سه | آندریاس اسپکتل

جامعه‌ی نیومدیا با همکاری کارگاه نوفه برگزار می‌کند
نشست نیومدیا شماره‌ی سی و سه آندریاس اسپکتل
حافظه‌ی دوار
پروژه‌های نیومدیا
چهارشنبه اول دیماه نود و پنج – ساعت هفت عصر

آندریاس اسپکتل (متولد اتریش) تحصیل‌کرده‌ی رشته‌ی علوم‌رسانه در کشور اتریش است که هم‌اکنون در برلین زندگی می‌کند.
هر از گاهی، در روزنامه‌ها و نشریات آلمانی و هم‏چنین در سامانه‌های اینترنتی [برخط/ آنلاین] مانند اشپیگل، فالتر و اف‌ام‌۴ درباره‌ی موسیقی و ادبیات می‌‏نویسد.
او در خلال سال‌های گذشته به‏ صورت مدعو در بنیاد‌های فرهنگی مانند موسسه‌ی گوته و سرویس تبادل فرهنگی آلمان «دآآد/ DAAD» در کشور‌های گوناگونی مانند ایتالیا، غنا، مصر، سودان و بریتانیا شرکت داشته است. در شهر اسکندریه کارگاهی در کتابخانه‌ی این شهر با دانشجویان رشته‌ی موسیقی و آهنگسازی برگزار کرد و حاصل آن قطعاتی شد که در تالار اصلی کتابخانه به اجرا درآمد. اسپکتل در خارطوم، پایتخت کشور سودان، نیز در دانشگاه موسیقی آن کشور کارگاهی برگزار کرد و هم‏چنین در محل یک مدرسه‌ی ابتدایی حضور یافت و به ضبط مجدد بعضی از ترانه‌های خود با کودکان رده‌ی سنی ۷ تا ۱۰ سال پرداخت. او در دانشگاه آستون بیرمینگام (انگلستان) نیز به ارایه‌ی دوره‌ی درسی دو‌هفته‌ای درباره‌ی فرهنگ عامه‌پسند آلمان و اتریش پرداخت و درباره‌ی تاثیرپذیری آثار خود از رخدادهای جاری سیاسی در کشور آلمان به سخنرانی پرداخت. قرار است این برنامه در ترم بهار سال ۲۰۱۷ تکرار شود.
اسپکتل ماه‌هایی از سال ۲۰۱۶ را در پالرمو مرکز سیسیل با هنرمند آلمانی الوه ژانش به تولید موسیقی زمینه برای چیدمان خارجی معروف خود «پیاتزا گارافلو» گذراند. او هم‏چنین مرتبا در جلسات بحث پیرامون موضوعاتی مانند تولید ‌موسیقی، ادبیات، شعر و سیاست در آلمان و اتریش شرکت می‌کند.
او اخیرا به همراه گروه خود «یا، پانیک» کتابی را با عنوان FUTUR II منتشر کرده‌است که در سرتاسر آلمان، اتریش و سوییس مورد تحسین منتقدان‌ قرار گرفت.

گروه او «یا، پانیک» میان هم‌نسلان او در آلمان به‏ عنوان یکی از تاثیر‌گذارترین گروه‌های موسیقی محسوب می‌شود/. آن‌‏ها بارها در صدر فهرست پرفروشترین‌‏ها در آلمان، اتریش، سوییس و هلند قرارگرفته‌‏اند و در طول ده سال فعالیت خود، پنج آلبوم کامل از آثار خود را منتشر کرده‌اند.

آندریاس اسپکتل از ۶ سالگی شروع به نوازندگی پیانو کرد و ساز خود را در ۱۰ سالگی به گیتار الکتریک تغییر داد. او تا سن ۲۲ سالگی به یادگیری گیتار در کنسرواتوار جوزف ‌هایدن در آیزن‌اشتات اتریش پرداخت. او هم‏چنین در طول سال‌‏ها به‌‏صورت خودآموخته نوازندگی درامز و باس‌الکتریک را فراگرفت. در سال‌های اخیر علایق خود در زمینه‌‌ی تولید ‌موسیقی و موسیقی الکترونیک گسترش داده است. برای خواننده‌ی مورد‌تحسین آلمانی «کریستیان روسینگر» دو آلبوم موسیقی تنظیم و تولید کرده است و اولین آلبوم انفرادی خود «خواب» را در سال ۲۰۱۵ منتشر کرد که بخش عمده‌ی آن را خود نواخته و ضبط کرده است. این آلبوم نقطه‏‌ی عطفی در حرفه‌ی او به‏‌حساب‌‏می‌‏آید، به‌‏طوری‏که او از ریشه‌های سبک خود در آهنگسازی کلاسیک فاصله می‌‏گیرد و به سوی رویکردی می‌رود، مبتنی بر استفاده از تکنیک‌های قدیمی داب با به‏‌کارگیری میکسر‌ صدا و افکت‌های صوتی گسترده به عنوان ساز اصلی. آلبوم او به‌‏عنوان ناب ‌ترین ترکیب موسیقی‌امبیانت، داب، فولکلور و موسیقی فیلم دهه‌ی۶۰ ایتالیا می‌باشد.

او خود همواره بر اهمیت فعالیت در لایه‏‌های‌ متفاوت تاکید می‏‌کند. لایه‌ی نخست، و نقطه‌ی شروع، ضبط‌های میدانی (صدا) هستند که به‌‏صورت همیشگی در مسیر خود هنگام سفر با گروه یا به‌‏صورت انفرادی انجام می‌دهد. آن‏‌چه که او بیشتر به آن علاقه دارد، صدا‌های (نویز) پس‌‏زمینه، یا زمزمه‌ی موتور‌ تاکسی‌ها یا گفتگو‌های کوتاه شبانه تابستانی روبه‌‏روی یک بار است، صدای محیطی که او ضبط کرده و آن را رفته رفته تبدیل به یک قطعه‌ می‌کند. او صداهای ضبط‌ شده را به‌‏نوعی هم‏‌چون لایه‌ی شعری در کار خود درنظرمی‌گیرد، که امروزه بیشتر به‌‏صورت بدون کلام instrumental درآمده است. آن‏‌چه که زمانی برایش می‌‏خواند، حال خود به کلام درمی‌‏آید.

نشست نیومدیا شماره ی نوزده | ماریکا کوزمیچ

جامعه ی نیو مدیا و فستیوال دسترسی محدود شش با همکاری گالری آران و سفارت لهستان در ایران برگزار می کنند

ویدیوآرت لهستانی (۱۹۷۳-۱۹۷۹) – داستان نانوشته

نشست نیو مدیا شماره نوزده | دکتر ماریکا کوزمیچ

شنبه هشتم اسفندماه نود و چهار
پروژه های آران
ساعت پنج و نیم عصر
Yet Unwritten story - Polish Video Art 1973 - 1979 - Limited Access 6 Festival for Moving Image, Sound & Performance - Poster designed by Amir Moghtada

ویدیو آرت لهستان 1973 – 1979 یک داستان نانوشته

ویدیو‌آرت در لهستان ابتدا در اوایل دهه‌ی ۷۰ میلادی پدیدار شد. صرف‌نظر از دردسترس نبودن تجهیزات (مانند دوربین‌های تصویربرداری) در آن زمان در کشور لهستان، ویدیو به زودی تبدیل به رسانه‌ی مهمی شد که به شیوه‌های مختلفی توسط هنرمندان لهستانی مورد استفاده قرار گرفت.
هنرمندان آوانگارد (اعضای گروه‌های فیلم تجربی مانند کارگروه فیلم‌فرم و گالری کارنت آرت، برپایه‌ی تحربیات‌شان از فیلم تجربی،به اکتشاف در رابطه‌ی میان (حقیقت بصری) و دریافت بینندگان نمودند.
با توجه به این نکته، آنها از ویدیو برای آگاه‌سازی کامل بینندگان از دام‌ها و دستکاری‌های حقیقت توسط رسانه‌های جمعی پرداختند. آنها ویژگی‌های شبکه‌های تلوزیون روی‌آنتن و نقش آنها را در حقیقت همه‌روزه‌ی کشور کمونیستی را بررسی نمودند. تنها تعداد محدودی از آنها، مانند پاول کوک و جولانتا مارکولا (نخستین ویدیوآرتیست زن لهستانی) به استودیوی تلوزیونی دسترسی پیدا کردند. نتیجه‌ی این وضعیت آثار قابل‌توجه کوک «ویدیو ای»، «ویدیو سی» و «ویدیو پی» (محصول سال‌های ۱۹۷۴-۵) بود – و نه آثار حفظ‌شده‌ی مارکولا «ابعاد» (محصول سال ۱۹۷۵).
ویدیوآرت لهستانی در آن زمان همچنین شامل چیدمان‌های ویدیو، مانند ویچق برووسکی و آندره بروسکی بود. چیدمان‌ها گواه آزمون‌‌های متمرکز از ماهییت این رسانه در حوزه‌ی هنربصری در لهستان و اکتشاف درباره‌ی قابلیت بالقوه‌ی ارتباطی ایده‌های انتزاعی با ارتباط به معنی‌ کلی آن بود.
تاریخچه‌ی ویدیو‌آرت اولیه‌ همچنان نیازمند بسط یافتن می‌باشد، ولی در حال حاضر آثار ویدیویی مهم از طریق گنجینه‌ی آنلاین بنیاد آرتون قابل دستیابی می‌باشند. هدف این متن بازنمائی تعدادی از آثارمنتخب و هنرمندان و قابل‌ توجه است که بر اساس مضمون و توسط این بنیاد از سال ۲۰۱۱ گردآوری شده‌اند.

دکتر ماریکا کوزمیچ فارغالتحصیل رشته‌ی تاریخ‌هنر از دانشگاه ورشو با مدرک دکتری در دانشکده‌ی هنر آکادمی موسسه‌ی علوم ورشو  در لهستان می‌باشد. او تحقیقاتی  پیرامون هنر دهه‌ی ۷۰ لهستان صورت داده‌ است. او سمت ریاست بنیاد آرتون (ورشو)، نهادی غیرانتفاعی که بر پژوهش و نمایش هنر لهستانی دهه‌ی ۷۰ تمرکز دارد را بر عهده دارد. او همچنین کیوریتور نمایشگاه‌های هنر معاصر مانند «انتزاعی‌گرائی، رسانه‌ی عکس‌واره» (لودج، لهستان، ۲۰۱۰) و «عکاسی انتزاعی لهستان» (برلین، ۲۰۱۵)، «اجرای نور امکان‌ناپذیر» (با همکاری فلورین سایفان (ورشو ۲۰۱۵) و دیگران) می‌باشد، او همچنین در تالیف کتاب‌هایی که وقف هنر  دهه‌ی ۷۰ لهستان به نگارش در‌آمده‌اند همکاری نموده و در دانشگاه ورشو و کولگوم سیویتاس (ورشو) مشغول به تدریس می‌باشد.