Talks

انیمیشن؛ تجربه | شماره‌ی نخست | حسین مرادی‌زاده

چهارشنبه ٢٦ مهر ماه ٩٦

ساعت ٦ عصر

پروژه هاي نيومديا

در پاییز نود و شش، جامعه‌ی نیومدیا در نظر دارد تا سلسه جلساتی را تحت عنوان “انیمیشن؛ تجربه” در حوزه‌ی انیمیشن تجربی برگزار کند. هدف این جلسات مطالعه‌ی دیداری و بررسی محتوایی گستره‌ی انیمیشن تجربه‌گرا بوده و در این راستا نمونه‌های مرتبط، با برخوردی موضوعی به نمایش در خواهند آمد.

در جلسه‌ی نخست از این سلسله نشست‌ها با محور «انیمیشن انتزاعی»، با حضور دکتر فاطمه حسيني شكيب، نگاهی به آثار “حسین مرادی‌زاده” خواهیم داشت. حسین مرادی‌زاده نقاش و فیلمساز انیمیشن، دانش‌آموخته کارشناسی کارگردانی انیمیشن از دانشکده صدا و سیما (١٣٦٦-١٣٧١) و عضو هیئت داوران چهار دوره از جشن خانه سینما در بخش انیمیشن (سالهای١٣٨١ و ١٣٨٦ و ١٣٩٣ و١٣٩٤) بوده است. وی از سال ١٣٦٨ تا کنون ساخت چندین انیمیشن کوتاه / سریال تلویزیونی و سه‌گانه‌ی سینمایی استاپ موشنِ «افسانه‌ی ماردوش» را در پرونده‌ی هنری خود دارد.

فیلم‌های او با تکنیک‌های استاپ موشن‌، دو بُعدی و زیرِ دوربین‌، تا کنون در بیش از چهل جشنواره‌ی انیمیشن بین‌المللی به نمایش درآمده‌اند و موفق به کسب جوایز متعددی شده‌اند.

در جلسه‌ی پیشِ رو، روز چهارشنبه ٢٦ مهر ماه ساعت ٦ عصر به تماشای چند فیلم کوتاه از حسین مرادی‌زاده خواهیم نشست و در پایان با او به گفتگو می‌نشینیم.

فیلم‌ها به ترتیب سال ساخت:

زندگی، ١٦ میلیمتری- ٤ دقیقه – ١٣٦٩

تنهایی یک درخت، ١٦ میلیمتری – ٥ دقیقه و ٤٥ ثانیه – ١٣٧١

کابوس، ٣٥ میلیمتری – ٤ دقیقه – ١٣٧٤

نقطه‌ها، ٤ دقیقه – ١٣٨٣

بوف (بر اساس بوف کور نوشته‌ی صادق هدایت)، ٧ دقیقه – ١٣٨٤

كافكا، ٤ دقیقه و ٤٨ ثانیه – ١٣٨٥

آواز جبرئيل، ٤ دقیقه – ١٣٨٩

دانگ هر جلسه ده هزار تومان است. برای رزرو جا لطفا با مهدی شیری با شماره‌ی 09198106554 تماس حاصل کنید.

پروژه‌های نیومدیا

کریم‌خان، خردمند شمالی، اعرابی سه، پلاک سه –

تلفن: 88829253

@NewMediaSociety

نشست نیومدیا شماره چهل‌و‌هفت | خسرو سینایی، مسعود کوهستانی‌نژاد و مریم نیازاده

پروژه‎‌های نیومدیا در چهل‌وهفتمین نشست خود با همکاری بنیاد لاجوردی برگزار می‌کند:

لهستانی‌ها در ایران؛ هفتاد و پنج سال بعد از ورودشان در بحبوحه‌ی جنگ جهانی

نشست با حضور مسعود کوهستانی‌نژاد و مریم نیازاده

به همراه نمایش فیلم «مرثیه گمشده » با حضور کارگردان خسرو سینایی

و «مرثیه یافت شده» به کارگردانی دوروتا لاتور

سه‌شنبه ۱۱ مهر ساعت ۵ عصر

بنیاد‌ لاجوردی

به مناسبت 75امین سالگرد مهاجرت لهستانی‌ها به ایران نشستی با موضوع بررسی ابعاد تاریخی، اجتماعی و فرهنگی این رویداد، برگزار خواهد شد. در این برنامه مسعود کوهستانی‌نژاد و مریم نیازاده، به ارائه‌ی گوشه‌ای از مستندات و تاثیرات این مهاجرت تاریخی و همچنین تبادلات بین پناهندگان لهستانی و ایرانیان خواهند پرداخت. مسعود کوهستانی‌نژاد، مورخ و پژوهشگر و متخصص اسناد تاریخ معاصر ایران و مولف ده‌ها عنوان کتاب و مقاله در این حوزه است. «مهمانداران پل پیروزی» عنوان سخنرانی اوست که به بررسی رفتار و واکنش ایرانیان نسبت به حضور پناهندگان لهستانی در ایران، در جریان جنگ جهانی دوم می‌پردازد. مریم نیازاده، فارق التحصیل رشته عکاسی از دانشگاه هنر تهران است و در زمینه عکاسی و تاریخ به پژوهش مشغول است. «نگاهی به آرشیوهای دیجیتالی» به تماشای بخشی از عکس‌های مهاجران لهستانی، در ایران همراه با پاره‌ای توضیحات اختصاص دارد.

در ادامه‌ی این نشست، فیلم مرثیه‌ی گمشده به مدت ۹۵ دقیقه، ساخته‌ی خسرو سینایی، به نمایش در خواهدآمد. این فیلم درباره‌ی مهاجرت لهستانی‌ها به ایران در طی سال‌های جنگ جهانی دوم در سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ است؛ که ساخت آن به دلیل پاره‌ای از مشکلات ۱۳ سال به طول انجامده ‌است. در پایان به دیدن مستندی ۳۰ دقیقه‌ای با عنوان «مرثیه یافت شده‌» به کارگردانی دوروتا لاتور خواهیم نشست که سی سال پس از فیلم «مرثیه‌ی گمشده» ساخته شده است و به موضوع فیلم و کارگردانش بازگشتی دوباره دارد.

خسرو سینایی، متولد ۲۹ دی ماه ۱۳۱۹ در ساری است. پس از اتمام تحصیلات متوسطه در دبیرستان البرز، در وین همزمان رشته‌های معماری و آهنگسازی خواند. وی فارغ‌ا‌لتحصیل تعلیم و تربیت مرسیقی از کنسرواتوار وین و کارگردانی و فیلمنامه‌ نویسی از آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی وین است. خسرو سینایی سابقه‌ی بیست وپنج سال تدریس در دانشگاه‌های ایران را دارد و در طول پنجاه سال بیش از یکصد فیلم داستانی کوتاه، مستند و سینمایی ساخته است که تعدادی از جوایزی که به خاطر آنها دریافت نموده از این قرارند: دیپلم افتخار داوران بین المللی و مجسمه شهر فرنگ آرشیو فیلم ایران برای فیلم ‘آنسوی هیاهو’، ۱۳۴۷ جشنواره کودکان و نوجوانان، تهران، «گلدان بلورین انجمن مبارزان ضد فاشیسم» برای فیلم سینمائی «زنده باد…..»، ۱۹۸۰ جشنواره بین المللی کارلوی واری، جایزه بهترین کارگردانی برای فیلم «هیولای درون»، جشنواره فجر، جایزه بهترین فیلمنامه برای فیلم «عروس آتش»، سال ۱۳۷۹ جشنواره فجر، دیپلم افتخار انجمن بین‌المللی منتقدان سینمایی، برای فیلم «عروس آتش»، سال ۲۰۰۰ جشنواره کارلوی واری، نشان شوالیه جمهوری لهستان؛ برای فیلم «مرثیه گمشده» سال ۲۰۰۸، مدال «گلوریا آرتیس» از وزارت فرهنگ لهستان برای فیلم «مرثیه گمشده»، سال ۲۰۱۰.

بنیاد لاجوردی، خيابان کريمخان، خيابان نجات‌الهي‌(ويلا)،خيابان سپند‌شرقي، پلاک ۲۰، ساختمان ۳۲

نشست شماره‌ی چهل و شش | نیل فن در لیندن

نشست شماره‌ی چهل و شش | نیل فن در لیندن

موسیقی سیاهان اقیانوس هند

یکشنبه نوزده شهریور | ساعت شش عصر

یکشنبه‌‌‌ی آینده، «نیل فن ‌در لیندن» به ارائه‌ی سخنرانی خود با عنوان «موسیقیِ سیاهانِ اقیانوس هند» خواهد پرداخت. این سخنرانی، تاثیر موسیقی و آداب و رسوم مذهبیِ جنوب صحرای آفریقا بر شمال آن، خاورمیانه، شبه‌قاره‌ی هندوستان تا سریلانکا، اندونزی و چین را بررسی می‌کند.

با وجود اینکه همه‌ی موسیقی‌ها و مراسم مذهبی، به برده‌داری مرتبط نیستند، قسمت اعظم این‌ موارد با خط‌ سیر دوره‌ی تجارت برده در این منطقه همزمان است. عناصر مشترکی در تمامی نواحی وجود دارد، اما همانند یک سیرتکامل قابل مقایسه، تجارت برده که در دو سوی اقیانوس اطلس منجر به تحول و ظهور موسیقی بلوز، گاسپل، جز، رگه و راستافاری، وودو، سالسا، سول و هیپ‌هاپ شد، در آفریقای شمالی و اطراف اقیانوس هند، بازنمود‌های متفاوتی از این سبک‌ها را موجب شد. این بازنمود‌ها، عموما در شرایط دست‌نخورده‌تری نسبت به موارد مشابه در غرب می‌باشند و مانند فرهنگ آفریقائی-آمریکائی، موسیقی آنها جوانب روشن‌تری را به تاریک‌ترین صفحات تاریخ می‌افزاید.

این نشست نسخه‌ی کوتاه‌ شده‌ای از سخنرانی فن در لیندن خواهد بود که پیش از این در جشنواره‌ی نمایش‌های آیینی و سنتی ارائه شده بود. رویداد به زبان انگلیسی برگزار خواهد شد.

پروژه‌های نیومدیا: خیابان کریم‌خان، خیابان خردمند شمالی، کوچه‌ی اعرابی سه، پلاک سه

نشست نیومدیا شماره چهل وپنج | امیرعلی قاسمی

نشست نیومدیا شماره‌ی چهل و پنج | امیرعلی قاسمی

پیرامون دوسالانه‌ی «سرگردان» تهران؛ حسادت‌های شهری

پروژه‌های نیومدیا

سه‌شنبه نهم خرداد ماه نود و شش – ساعت شش عصر

دوسالانه‌ی «سرگردان» تهران؛ حسادت‌های شهری

روز سه‌شنبه، نهم خرداد ساعت شش عصر نیز پای صحبت  امیرعلی قاسمی یکی از کیوریتورهای این دوسالانه می‌نشینیم و از طریق اسکایپ با سرهت کوکسال گفتگویی کوتاه خواهیم داشت و امیدواریم با دعوت از تعدادی از دست‌اندرکاران و هنرمندان شرکت کننده به بررسی ابعاد مختلف مباحث طرح شده بپردازیم.

نه سال پیش از این، در سال 2008 در پنجاهمین سالگرد اولین بی‌ینال تهران، که در سال 1958 به همت مارکو گرگوریان به راه افتاد، تهران همچنان یک بی‌ینال هنر معاصر نداشت. فرای گرفتار آمدن در چرایی این امر، دوسالانه‌ی سرگردان تهران با عنوان «حسادت‌های شهری»، با عاریه گرفتن مفهومی که وجود خارجی نداشت و امکان برپایی‌اش بسیار دور از ذهن بود، به جاده زد؛ حرکت خود را از شهر استانبول آغاز کرد و پس از توقف در شهر برلین از تاریخ سوم تا دهم آوریل 2009 در بلگراد برگزار شد. ایستگاه‌های بعدی‌اش شهرهای لندن، بیروت و گدانسک بودند. قرار بر آن بود که تا ماه می سال 2010 به حرکت خود با این عنوان ادامه دهد.

ایده‌ی دوسالانه‌ی سرگردان تهران در اواسط سال 2007 از گفتگوهای انتقادی دو هنرمند و کیوریتور مستقل ایرانی و ترک، امیرعلی قاسمی و سرهت کوکسال شکل گرفت که با بازنمایی و سیاست و اقصاد تنیده در اطراف آن زاویه داشتند. دوسالانه‌ی سرگردان تهران با فراخوانی بین‌المللی و بودجه‌ای بسیار محدود برپاشده بود و به به‌نمایش درآمدن آثار متفاوتی در مدیوم‌های مختلف از هنرمندان نوپا و مطرح در کنار یکدیگر انجامید. هویت دوسالانه‌ی سرگردان تهران بر خلاف دوسالانه‌های رایج به جغرافیای خاصی محدود نمی‌شد، با قرار گرفتن در هر فضا و جغرافیایی شکل می‌‍‌پذیرفت و قابلیت آن را داشت که در هر بستر اجتماعی تغییر کرده و ایده‌های جدیدی در مفهوم و اجرای آن پیاده شود: در استانبول با توجه به انتقاداتی که به برگزار کننده و حامی بی‌ینال وجود داشت «بی‌ینال‌گرایی»، در برلین با مواجه با تحولات اجتماعی سیاسی، بافتار و سیاست بازنمایی و رفتار هنرمندان پدیده‌ی «اعیان‌گرایی» و در بلگراد با توجه به موقعیتی که شهر با تاریخش و «تقابل امر عمومی با امر خصوصی» به کانون توجه این دوسالانه بدل گشت.

یکی از دغدغه‌های ذهنی برگزارکنندگان دوسالانه‌ی حسادت‌های شهری که دوسالانه را در شهرهای مختلف و در مکان‌هایی خاص برگزار می‌کنند مشاهده‌ی تغییر بافت‌های اجتماعی محله‌هایی است که به نوعی به بررسی ارتباط هنر با پدیده‌ی اعیان‌سازی شهری پیوند می‌خورد. در سال‌های اخیر محله‌های بدنام، یا فرسوده‌ی شهرها که از نظر رشد اجتماعی در سطح پایینی قرار دارند آرام آرام مورد توجه هنرمندان و قشر مرفه‌تری واقع می‌شوند که با ایجاد کافه‌ها، گالری‌ها و آتلیه‌های هنری، محله مورد نظر را به محله‌ای قابل سکونت برای افراد ثروتمند تبدیل می‌کنند. به این ترتیب آنها که از طبقه اجتماعی پایین‌تری برخوردارند دیگر نمی‌توانند قیمت‌های گزاف ملک در این محله‌ها را پرداخت کنند و جای خود رفته رفته را به طبقه مرفه‌تر می‌دهند.

برگزارکنندگان حسادت‌های شهری با طرح سوالاتی چون: «چنین حرکتی آیا به معمولی سازی کمک می‌کند؟»، «مقاصد اقتصادی از بین بردن شیوه زندگی بخشی از جامعه، و سرگردان کردنشان چه می‌تواند باشد؟» و این که «به عنوان یک هنرمند چه کاری می‌توان در این راستا انجام داد؟» به حرکت کاروان مانند خود ادامه می‌دهند.

رخداد تازه‌ی مستند نشست پژوهشی 40 : مرتضی آکوچکیان

رخداد تازه مستند در چهل و یکمین نشست پژوهشی خود با حمایت رای بن مستند، دفتر معماری استودیو ۱۲ و جامعه نیومدیا و با همکاری روبرت صافاریان برگزار می کند:
دومین نشست از سلسله نشست های مرتبط با مفهوم دیاسپورا و هویت دیاسپورایی، با تمرکز بر دیاسپوراهای مهاجران در ایران

یکشنبه ۷ خرداد ساعت ۱۸

ستاره ای دور اما روشن (۱۳۹۵)
کارگردان: مرتضی آکوچکیان

آراپيك باغداساريان، هنرمند ارمنى تبار ايرانى طراحى سركش و فيلمسازى دغدغه مند بود كه ٤٦ سال بيشتر عمر نكرد.بررسى و دانستن درباره ى او و قدرتش در طراحى، نگاهش به جامعه ى پيرامون و انتخاب شكل خاصى از زيست و تفكر،انگيزه ى ساخت مستند “ستاره اى دور اما روشن” شد.

همراه با مرتضی آکوچکیان و روبرت صافاریان به تماشا و گفت‌وشنود درباره این مستند می‌نشینیم. نشست مطابق معمول راس ساعت ۶ بعد از ظهر آغاز می شود. محل برگزاری این نشست پروژه های نیومدیا به آدرس زیر و ورودیه آن ده هزار تومان است:
تهران، خیابان کریم خان، خردمند شمالی، اعرابی سه، شماره سه
برای رزرو صندلی لطفاً به صورت مستقیم یا از طریق تلگرام پیغام دهید:
۰۹۰۳۲۰۲۱۹۳۱(مسعود مشایخی)
لینک تلگرام گروه رخداد تازه مستند: https://t.me/joinchat/AAAAAD8-p2JFHFTWIBMnkw
لینک اینستاگرام گروه رخداد تازه مستند: https://www.instagram.com/rokhdadmostanadم

نشست نیومدیا شماره چهل و چهار | گودرون والنبوک

نشست نیومدیا شماره چهل و چهار | گودرون والنبوک
پس‌کرانه
سی و یک اردیبهشت نود و شش
ساعت شش
پروژه‌های نیومدیا

هینترلند (پس‌کرانه) فضای هنری و پلتفرم مستقلی است که با معرفی هنرمندان نسل نو و هنرمندان تثبیت‌شده، به ترویج پروژه‌های بینافرهنگی و بینارشته‌ای از خاورمیانه، با تمرکز بر ایران می‌پردازد. هینترلند محل ملاقات‌های بین‌المللی برای مباحث اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، خلاق و دیگر عنوان‌های وابسته به فضای معاصر و تبدیل آن‌ها به عمل است. هینترلند در ابتدا به عنوان لیبلی برای طراحی لباس و هنر در سال 2009 راه اندازی شد. لیبلِ هینترلند از خلال فضای منحصربه‌فرد طراحی، معماری و هنر زاده شد. در سال 2011 انجمن غیرانتفاعی هینترلند تاسیس شد و در سال 2014 گودرون والنبوک مغازه‌ی قدیمی هینترلند را به یک گالری مناسب تبدیل کرد. از آن زمان فعالیت گالری هینترلند رسما از فعالیت بخش مد آن جدا شد. هینترلند در سال بین هشت تا چهارده نمایشگاه را در گالری‌ش در وین برگزار یا میزبانی می‌کند. همچنین از سال 2010 در فضای مقابل ساختمان گالری، پروژه‌ی «کرون گارتن» در حال اجراست که هر سال به وسیله‌ی یک هنرمند طراحی می‌شود. در سال 2010 هینترلند برای نمایش مجموعه‌ی «پس کرانه» (شکلی مجازی از نمایش مد) به ایران دعوت شد. این زمان شروع همکاری گودرون والنبوک با ایران و صحنه‌ی هنری‌ش بود.در حال حاضر تیم هینترلند را، گودرون والنبوک و چهار دانشجوی رشته‌های تاریخ هنر، ارتباطات و مطالعات شرق شناسی، به همراه همکاران بین‌المللی تشکیل می‌دهند. هینترلند تا کنون پروژه‌های عمده‌ی خود را در ایران، عراق، سوریه، ترکیه و پاکستان انجام داده است و در ماه سپتامبر اولین همکاری خود را با مراکش خواهد داشت.

گودرون والنبوک موسس و مدیر هنری گالری هینترلندِ وین و همچنین موسس بخش مد هینترلند و از موسسان سیتیوس (شبکه‌ای بین المللی درباره‌ی راه‌حل‌های شهری برای فضای عمومی) است. او عضو تیم برنامه‌ریزی پروژه‌ی دو پایتخت اروپایی برای اروپا (2003 گراتز، 2009 لینز) نیز بوده است و از سال 2009 به عنوان کیوریتور و طراح به همکاری با پروژه‌های بین‌المللی و بینافرهنگی می‌پردازد. والنبوک یک مدرک کارشناسی ارشد در رشته‌ی معماری از دانشگاه فنی گراتز و یک مدرک کارشناسی ارشد در رشته‌ی مدیریت فرهنگی از دانشگاه اس ام بی سی، هر دو در اتریش، دریافت کرده است. او در حال حاضر در حال نوشتن پایان نامه‌ی دکترای خود درباره‌ی «کیوریت کردن بینافرهنگی» در دانشگاه هنر وین اتریش است. او همچنین عضو هیئت مشاوره‌یِ بنیاد سیمرغ، واقع در تهران و وین، می‌باشد

نشست نیومدیا شماره ی چهل و سه | پیام مفیدی

جامعه‌ی نیومدیا با همکاری گالری اثر برگزار می‌کند
نشست نیومدیا شماره ی چهل و سه | پیام مفیدی
واریاسیون‌هایی بر ابزار یک آناتومی انسانی
یکشنبه ۱۷ اردیبهشت ماه ۱۳۹۶
ساعت ۱۸:۳۰
پروژه‌های نیومدیا


به مناسبت سومین نمایشگاه انفرادی پیام مفیدی در گالری اثر با عنوان «واریاسیون‌هایی بر ابزار یک آناتومی انسانی »، برای گفتگویی با حضور بهرنگ صمدزادگان و همایون سیریزی روز یکشنبه هفدهم اردیبهشت ماه ساعت شش و نیم در پروژه‌های نیومدیا گرد هم می‌آییم.
مجموعه‌ی حاضر گرد چیدمانی تعاملی می‌گردد که ستون اصلی پروژه را شکل داده است و از طریق رسانه‌های مختلف ترجمه می‌شود، از چاپ دستی – به همراه کلیشه‌های مسی فتو اِچینگ – گرفته تا ویدیو – و نیز مستندهایی که مرحله به مرحله سرهم کردن، تنظیم و قلق‌گیری این مجسمه را به نمایش می‌گذارند. به این ترتیب نمایشگاه به عرصه‌ای بدل می‌شود که آزادانه آثار به نمایش در آمده را ساختارشکنی می‌کند در آنی که به موازات آنها را سوار هم می‌کند. در این پروسه «چرخه»، کلیدی تاثیرگذار برای گشودن رمز این بدن/ بی‌بدن‌ها است که گاه به سرهایی در مناظری متغیر فرو کاسته می‌شوند.

نشانی : تهران، خیابان کریمخان، خردمند شمالی، اعرابی سه، پلاک سه
تلفن:88829253 – 86071640

نشست نیومدیا شماره ی چهل و دو | رامبد والا

جامعه‌ی نیومدیا با همکاری جشنواره دسترسی محدود برگزار می‌کند
پس-دید | نمایش ویدیو | جمعه پانزدهم اردیبهشت از ساعت چهار تا هفت و نیم عصر – نشست با کیوریتور، رامبد والا از طریق اسکایپ ساعت هفت و نیم عصر

نشست نیومدیا شماره‌ی چهل و یک | نیل فن در لیدن

پروژه‌های نیومدیا
سه‌شنبه دوازدهم اردیبهشت نود و شش | ساعت شش عصر
زندگی پس از واگنر
اپرا، هنر و تفکر غربی؛ قبل و بعد از واگنر
در بهمن ماه، نیل فن در لیدن در پروژه‌های نیومدیا نشستی درباره‌ی چگونگی تاثیرات درامهای موسیقایی واگنر (و در درجاتی کل کار هنری او) ارائه کرد که نشان می‌داد تاثیر او تنها بر روی موسیقی نبوده است، بلکه تاثیر ایده‌ی او «هنر به معنای فراگیرش» بوده که حتی هنر سینما را – که در زمان او هنوز به وجود نیامده بود – نیز در بر می‌گیرد.
در ادامه‌ی این مبحث، آن‌طورکه وعده داده شده بود، برخی از ریشه‌های درام موسیقایی پیش از واگنر و آن‌چه پس از او در درام موسیقایی رخ داده است را می‌بینیم و می‌شنویم. همچنین نگاهی خواهیم داشت بر اینکه چگونه درام موسیقایی، سینما و هنرهای تجسمی را تحت تاثیر قرار داده و چگونه سینماگران و هنرمندان تجسمی بزرگ، از عناصر اپرا و درام موسیقایی در کار خود بهره جسته‌اند. از جمله اینکه، چگونه کارگردانان سینما و هنرمندان تجسمی، به اپرا و درامهای موسیقایی موجود می‌نگرند.
برخی اسامی: مونته‌وردی، جوزف لوسی، ایزنشتاین، پیتر سلارز، لولو، آلبان برگ، باربارا هانیگان، جرج بنجامین، ژاک آفنباخ، ریچارد اشتراوس، اسکار وایلد، پروکوفیو، شوتستاکوویچ، جان آدامز، رابرت ویلسون، دای توته اِستات، کورن‌گولد، جاناکِک، لئونارد برنشتاین، پاتریس چِروو، امپرسیونیسم، دبوسی، اکسپرسیونیسم، برنارد هرمن، لوئیس اندرسن، پیتر گرین‌اوی، ورمیر، هیچکاک، کوکتو، ژان مورو، لوئیز مال، مایلز دیویس، کریستوف مارتالر، تارکوفسکی، موسورگسکی، آیدین صمیمی مفخم، عرفان عبدی، اش کوشا، علی اسلامی.
پروژه‌های نیومدیا
نشانی : تهران، خیابان کریمخان، خردمند شمالی، اعرابی سه، پلاک سه
تلفن:88829253 – 86071640
Attachments area

نشست نیومدیا شماره چهل | دافنه ناروائز برلفین

سنتیمنتال پانک

دافنه ناروائز درباره‌ی تجربیات خود در برگزاری مجموعه‌ی سنتیمنتال پانک صحبت خواهد کرد، رویدادی که از جولای سال 2015 به ابتکار و همت وی در یازدهم هر ماه میلادی در یک فضای تجربی به نام کوتی شاپ در برلین برگزار می‌شود. او در نشستی که در برنامه دسترسی محدود خواهد داشت، با تمرکز بر پروژه تحقیق حال حاضر خود، به معرفی فیلم‌سازان زن فیلم‌های آوانگارد دهه شست تا هشتاد میلادی می‌پردازد. همچنین درباره‌ی فضای مستقلی که پایه‌گذارش بوده و نیز در مورد عبورش از زمینه‌های کاری مختلف، از هنر، کنش‌گری و نمایشگاه‌گردانی صحبت خواهد کرد.

نشست نیومدیا شماره سی‌و‌نه | دکتر ماگدالنا ژیولکوفسکا

سلسله‌مراتب فعالیت‌های روزمره

ماگدالنا ژیولکوفسکا دارای دکتری در رشته‌ی تاریخ هنر، کیورتور و فارغ‌التحصیل از موسسه‌ی تاریخ هنر دانشگاه ورشو، مدرسه‌ی تحقیقات اجتماعی ورشو و برنامه‌ی تمرینی کیورت کردن (مرکز هنری سیب، آمستردام، 2006) است. او به عنوان کیورتور مهمان در موزه‌ی آبه (Abbemuseum)، آیندهوون (2006-2010) و کیورتور در موزه‌ی هنر بونکر (2008–2014) فعالیت می‌کند و در آنجا  پروژه‌هایی را کیورت  و نشریاتی را  آغاز کرد. علاوه بر این‌ها فعالیت‌هایی برای موسسه‌ی  بین‌المللی مطالعات اروپای مرکزی و شرقی به نام هنر همواره عواقبش را در پی دارد (2008)، عنوان اثر: آرشیو(2008)، اجرای فردیِ سانیا ایوِکویچ کرده است. تمرین باعث مهارت می‌شود (2009)، چشم‌ها به دنبال یک سر (کیورتور همکار، 2011)، حسین بحری الپتکین. حقایق، حوادث، تصادف‌ها، شرایط، موقعیت (کیورتورهمکار، 2013).

در سال 2012 در تاسیس سازمان Andrzej Wróblewski مشارکت داشت (www.andrzejwroblewski.pl) یک سازمان مردم نهاد برای توسعه دادن و مشهور تر ساختن دانش درباره‌ی زندگی و کار الهام بخش‌ترین و قابل توجه‌ترین هنرمند لهستان پس از جنگ دوم جهانی اختصاص یافت. فراتر از نمایش انفرادی Andrzej Wróblewski ، مداوم به جلو نگریستن (موزه ی ملی, کراکف، 2012)، این بنیاد با همکاری مؤسسه‌ی آدام میشکوویچ اقدام به نشر کتاب دوزبانه خودداری از موقعیت‌های بین رشته‌ای. Andrzej Wróblewski توزیع شده در سراسر جهان توسط Hatje Cantz کرد.

او از سال 2015 به عنوان یکی از کارگردانان گالری هنر های معاصر بونکیرشتوکی در کراکف جایی که او در “همه‌ی تپه‌ها از پنجره من دیده می‌شوند” (2015)، “چند Aurélien Froment / کریستوف پیجارسکی . ماره ” (2015)،” Prabhakar Pachpute و از Rupali پاتیل. جلوداران هرج و مرج ” (2016). در حال حاضر وی روی کنفرانس بین المللی “نمایشگاه به عنوان رسانه‌ای در  تاریخ” کار می‌کند. و نمایشگاه انفرادی Ines Doujak که درپیش روست (سپتامبر 2017) کار می‌کند.

پژوهش‌ها و نوشته‌های او بر روی تاریخ نمایشگاه‌ها و نمایش، نوشته‌های هنرمندان و علم موزه‌شناسی پس از جنگ تمرکز دارد.

رخداد تازه‌ی مستند نشست پژوهشی 37 : محمد تهامی نژاد

رخداد تازه مستند در سی و هفتمین نشست پژوهشی خود با حمایت رای بن مستند، دفتر معماری استودیو ۱۲ و جامعه نیومدیا، برگزار می کند:
چهارمین نشست از سلسله نشست های شهر و انسان شهری هماهنگ با فضای پایان سال و ورود به فصل بهار متمرکز بر پدیده سینما در ایران و رابطه مدرنیزاسیون و سینماست؛ به همین منظور در این نشست به تماشای مستندی کم دیده شده و بسیار مهم در تاریخ سینمای ایران خواهیم نشست.

یکشنبه۲۲ اسفند، ساعت ۱۸

سینمای ایران: از مشروطیت تا سپنتا (۱۳۴۹)
کارگردان: محمد تهامی نژاد

سینمای ایران از مشروطیت تا سپنتا، بازگوکننده‌ی ورود «فیلم» به ایران و شکل‌گیری «سینما» از دوره مشروطیت تا فیلمسازی عبدالحسین سپنتا در هندوستان است. این فیلم نخستین کوشش در ثبت چهره‌های تاریخ سینمای ایران به شمار می‌رود. این کار با جمع‌آوری و معرفی فیلم‌هایی همراه شد که سال‌ها از دسترس خارج بودند.

همراه با محمد تهامی نژاد به تماشا و گفت‌وشنود درباره این مستندها می‌نشینیم. نشست مطابق معمول راس ساعت ۶ بعد از ظهر آغاز می شود. محل برگزاری این نشست پروژه های نیومدیا به آدرس زیر و ورودیه آن ده هزار تومان است:
تهران، خیابان کریم خان، خردمند شمالی، اعرابی سه، شماره سه

نشست و نمایش فیلم نیومدیا شماره سی و هشت | محمدرضا فرزاد


مستند «گم‌ و گور» روایتی شخصی از سه روز از ماه تولد فیلم‌ساز در شهریور ۵٧ است. در ساعات اولیه روز جمعه، ۱۷ شهریور ۱۳۵۷، در تهران و چندین شهر ایران حکومت نظامی اعلام شد. صبح همان روز سربازان در میدان ژاله در قلب پایتخت ایران مستقر شدند و به سوی مردمی که از حکومت نظامی اطلاع نداشتند آتش گشودند. آمار دقیق کشته و مفقودشدگان، که بیشتر آنها رهگذران عادی بودند، هرگز مشخص نشد. نه تنها لنز دوربین ها کشتار بی گناهان را ثبت نکرد، بلکه با سانسور رسانه های دولتی مواجه شد. قبل از این فیلم، تنها مدرک سینمایی این واقعه، یک فیلم زیر یک دقیقه ای ضبط شده توسط دوربین فردی ناشناس بود؛ مدرکی که بعد از سقوط رژیم حاکم منتشر شد و به وحشتناک ترین خاطره انقلاب ۱۳۵۷ تبدیل شد. “گم و گور” تصویرخوانی خاطره ثبت شده و روایتی از “قربانی” در حاشیه قتل عام سیاسی است.
.محمدرضا فرزاد در مستند «فالگوش» به تهیه‌کنندگی پیروز کلانتری، نگاهی به حوادث انقلاب اسلامی ایران و به آتش کشیده‌ شدن سینماها از جمله سینما رکس آبادان، در جریان اعتراضات مردمی دارد. در حاشیه انقلاب، بیش از ۱۳۰ سینما که ۲۸ فقره از آنها در تهران بود به آتش کشیده شد.سینما به موضوع مهم درگیری در میدان نبرد فرهنگی‌ انقلاب تبدیل شده بود. فالگوش که سراسر از متریال آرشیوی ساخته شده، فیلم‌مقاله‌ای بر نقش سینما، تلویزیون و فیلم در هر جامعه است.

محمدرضا فرزاد متولد ۱۳۵۷ فارغ التحصیل کارشناسی ارشد تئاتر از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران است. او فعالیت هنری خود را به عنوان شاعر و مترجم آغاز و کتابهای متعددی در این زمینه به چاپ رسانده است. به عنوان فیلمساز مستند، فیلم های او در فستیوال های ملی و بین المللی به نمایش درآمده و موفق به دریافت جوایز مختلفی شده است. فیلم های اول و دوم او، “گم و گور” و “فالگوش” که برای اولین بار در جشنواره فیلم برلین سالهای ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ بر پرده رفت، تا کنون در بیش از ۳۰ فستیوال فیلم به نمایش درآمده است. سومین فیلم وی با نام “مرغانه” برای اولین بار در جشنواره فیلم تسالونیکی (۲۰۱۳) و در رویدادهای متعدد بین المللی نمایش داده شده است. در حال حاضر آخرین فیلم مستند او “عروسی: یک فیلم” که برای اولین بار در بخش رقابتی استادان آینده جشنواره فیلم مستند لاپپزیگ (۲۰۱۵) اکران شد، در رویدادهای مختلف فیلم در سراسر جهان شرکت می کند. فرزاد دانشجوی دکترا در کارخانه فیلم به مدیریت مولف اسطوره‌ای مجارستانی بلا تار است. او همچنان به عنوان عضو هیئت داوران در چند فستیوال بین المللی فیلم شرکت داشته است.

رخداد تازه‌ی مستند نشست پژوهشی 36 : روبرت صافاریان



رخداد تازه مستند در سی و ششمین نشست پژوهشی خود با حمایت رای بن مستند، دفتر معماری استودیو ۱۲ و جامعه نیومدیا، برگزار می کند:

سومین نشست از سلسله نشست های شهر و انسان شهری با تمرکز بر رابطه شهر و انقلاب

یکشنبه ۸ اسفند، ساعت ۱۸

۱۴ آبان روز آتش(۱۳۸۷) ساخته روبرت صافاریان
۱۴ آبان ۱۳۵۷ روزی است که بیشترین آتش‌سوزی‌ها در تهران روی داد. از همان ابتدا این پرسش مطرح شد که این آتش‌سوزی‌ها کار کیست؟ آیا تظاهرکنندگان این ساختمان‌ها را آتش می‌زنند یا عوامل ساواک برای بدنام کردن انقلابیون این کار را می‌کنند؟ فیلم با جست‌وجو در مدارک و فیلم‌های آن دوره در پی این است که جوابی به این پرسش بدهد. در این میان اما پرسش دیگری (و شاید پرسش مهم‌تری) هم مطرح می‌شود که تصاویری که از آن روز موجودند تا چه اندازه به کار یافتن پاسخ چنین پرسشی می‌آیند؟ یا به عبارت دیگر آیا تصویر فوتوگرافیک سندیتی دارد؟

گفت‌وگو با انقلاب(۱۳۸۹) ساخته روبرت صافاریان
قرار بود نام این فیلم گفت‌وگو با تصویرهای انقلاب باشد، اما در پایان معلوم شد که گفت‌وگو با تصویرهای بازمانده از روزهای تظاهرات خیابانی منتهی به پیروزی انقلاب سال ۱۳۵۷ لاجرم گفت‌وگو با خود انقلاب و پرسش از چگونگی بازنمایی آن در فیلم‌ها و عکس‌ها هم هست. این گفت‌وگو به فاصله زمانی بیش از سی سال هم بازاندیشی انقلاب است و هم سرک کشیدن به خاطرات بعضاً خصوصی فیلمساز که آن روزها در خیابان‌های تهران شاهد رویدادها پرتب‌وتاب انقلاب بوده است

همراه با روبرت صافاریان به تماشا و گفت‌وشنود درباره این مستندها می‌نشینیم.


نشست نیومدیا شماره سی و هفت | آریا کسایی

نشست نیومدیا شماره سی و هفت | آریا کسایی

روایتی مصور از یک دهه

پروژه های نیومدیا

یکشنبه اول اسفندماه نود و پنج – ساعت هفت عصر

در این نشست پوسترهای سیاسی، اجتماعی، انقلاب و جنگ ایران در حدفاصل سال‌های 1355 تا 1365 و گرایشات متنوع و فعال این دوره مانند حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، دانشجویان دانشکده هنرهای زیبا، برادران شیشه‌گران، موزه هنرهای معاصر تهران، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، و پوسترهای مردمی مرور خواهد شد و درباره تاریخ این فعالیت‌ها و همچنین ویژگی‌های تصویری آن گفت و گو خواهیم کرد.

آریا کسایی متولد 1358 تهران، مدیرهنری استودیوکارگاه، طراح گرافیک، آرشیویست، و معلم تاریخ گرافیک مدرسه ویژه است. آریا کسایی مدیرهنری پروژه‌ی پوسترهای گالری طراحان آزاد، گالری محسن، دستان، آب انبار، پلتفرم 28 و بنیاد پژمان است و به عنوان آرشیویست با موزه گرافیک ایران، موزه هنر مدرن پاریس، موزه هنرهای دکوراتیو پاریس، موزه مکسی رم و تیت مدرن لندن همکاری کرده و برگزاری نمایشگاه آشور بانی پال بابلا، فریدونِ آوِ طراح، اسناد تصویری کارگاه نمایش و نمایشگاه کارنامه را در قالب پروژه‌های استودیوکارگاه و با همکاری علی بختیاری انجام داده است.

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و شش | نیل فن در لیندن

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و شش | نیل فن‌در لیندن
ارکستر نامرئی
ارائه‌ای در مورد هنر محیطی مولتی‌مدیای واگنر
پنجشنبه ۱۴ بهمن، ۶ عصردر پروژه های نیومدیا


آن گونه که ریچارد واگنر آهنگساز شاخص رومانتیک قرن نوزده ایده‌ی «اثر هنری تام» را متصور شد، نه تنها تحولی اساسی در موسیقی و تئاتر به وجود آورد بلکه کوشید زبان تصویر را وارد این حیطه کند و [می توان گفت] همچنین فلسفه «نیچه» و روانشناسی «فروید» و حتی سیاست را. واگنر همچنین راهی [متناقض] برای بیان موسیقایی امپرسیونیسم فرانسوی، دبوسی، و همچنین اکسپرسیونیسم آلمانی/اتریشی و [تا اندازه‌ای] روسی در موسیقی؛ [آهنگسازانی چون] ریچارد اشتراوس، شوئنبرگ، استراوینسکی، شرکر، هیندمیت، کورنگولد و فیلم‌های اکپرسیونیستی؛ مورانو، لانگ و وینه هموار کرد. شاید حتی بپرسیم چرا در فیلم‌های پرفروش هیچکاک و هالیوود، ترنس مالیک و ورنر هرتزوگ از آکوردهای سرآغاز حلقه نیبلونگ واگنر استفاده شده است؟
شاید به این دلیل که آکورد موسیقیایی (که به آکورد تریستان معروف است) پیشتر تصور نشده بود [و دقیقا برای همین دلیل] اپرای تریستان و ایزولده واگنر شهرت یافت. لئونارد برنشتاین به خوبی توضیح می‌دهد که چگونه آکورد تریستان بخشی ساختاری عمیقا [تاریخی] از زبان موسیقیایی است که به گونه ای به نظریات زبان شناسی چامسکی نزدیک می‌شود.
واگنر درآخرین اثر خود پارسیفال، که آن را باید مراسمی آیینی که صحنه‌پردازی شده بدانیم و نه یک اپرا [واگنری]، تلاش می کند با موسیقی و صحنه پردازی شنونده درک زمان و مکان را برهم زند. اثر اخیر هنرمند هندی-بریتانیایی در صحنه آرایی این اثر به کارگردانی پییر آۀودی برای «اپرای ملی هلند» در حقیقت بهترین [نمونه] تحقق این امر بصری است.
و در نهایت، پاسخ‌های معاصر به چالش‌های واگنر که بیشتر ایده هایی فراظفرمندانه می نمایند چیست؟

همراه با بریده‌های ویدئویی از آثار یا سخنرانی‌هایی از پاتریس شرو، پیتر استین، لئونارد برستاین، پیر بولز، پیر آئدی، آنیش کاپور، دانیل بارنبویم، هاینر مولر، کریستف مارتالر، پیتر سلرز، بیل ویولا، ژان فابری، وارنر هرتزوگ، ترنس مالیک.
آثار واگنر می توانند تا ۵ ساعت به طول بیانجامد ولی در اینجا ما تنها بریده‌بریده‌های ویدیویی را تا ۲.۵ تا ۳ ساعت ادامه می دهیم.
کریمخان زند، خردمند شمالی، اعرابی سه، پلاک سه

رخداد تازه‌ی مستند نشست پژوهشی 35 : مینا کشاورز

رخداد تازه مستند در سی و پنجمین نشست پژوهشی خود با حمایت رای بن مستند، دفتر معماری استودیو ۱۲ و جامعه نیومدیا، برگزار می کند:

دومین نشست از سلسله نشست های شهر و انسان شهری

یکشنبه ۲۴ بهمن، ساعت ۱۸

در میان امواج(۱۳۹۵)
ساخته مینا کشاورز

رقیه، زنی است که در میناب، شهری که زندگی می کند برای تامین امنیت شغلی زنان دستفروش شهر بازاری محلی را راه اندازی کرده است که بیش از ۸۰۰ زن در آن مشغول به کار هستند ولی شهرداری مانع اوست.

همراه با مینا کشاورز به تماشا و گفت‌وشنود درباره این مستند می‌نشینیم. نشست مطابق معمول راس ساعت ۶ بعد از ظهر آغاز می شود. محل برگزاری این نشست پروژه های نیومدیا به آدرس زیر و ورودیه آن ده هزار تومان است:
تهران، خیابان کریم خان، خردمند شمالی، اعرابی سه، شماره سه

(English) New Media Talk Series #35 | Hamidreza Sheshjavani & Satar Zarkalam

نشست نیومدیا شماره سی و پنج | حمیدرضا شش جوانی – ستار زرکلام

سردرگمی هنرمندانه: هنرمندان و چالش های حقوق مالکیت هنری در ایران

به میزبانی : زروان روحبخشان

پروژه های نیومدیا

چهارشنبه سیزده بهمن ماه نود و پنج – ساعت هفت عصر

قوانین حقوق مالکیت هنری، قوانینی است که به هنرمندان توانایی حفاظت از آثارشان را در مقابل استفاده ی غیرمجاز دیگران، می دهد. این حقوق در معنای عام خود قواعد و مقرراتی هستند که از مظاهرِ خلاقیت و ابتکار و نیز ارزش اقتصادی آثار هنرمندان، حمایت می کنند. این قوانین هم حقوق مادی (محدود به زمان) و هم حقوق معنوی (دائم) هنرمند را در نظر دارند. با این حال، با وجود کاربردی بودن این قوانین و علیرغم اینکه از سال 1348 به این سو کشور ما دارای چنین فرصتهایی برای هنرمندان بوده، اما در عمل استفاده از آن ناکارآمد و ابتر مانده است. به نظر می رسد گذشته از اینکه آگاهی چندانی نسبت به حقوق مالکیت هنری در میدان وجود ندارد، مجریان قانون هم اراده ای برای اجرایش ندارند. این نشست تلاش دارد تا ضمن ارائه ی گزارشی درباره ی وضع موجود، با کمک هنرمندان پاسخ هایی مقدماتی برای چرایی این وضعیت به دست بدهد.

در ابتدای این نشست حمیدرضا شش جوانی گزارشی از یک پروژه ی تحقیقاتی درباره ی وضعیت کنونی حقوق مالکیت هنری در کشور ارائه خواهد کرد که از شهریور تا دی ماه سال جاری انجام شده است. پس از آن با حضور دکتر ستار زرکلام، یکی از متخصصان حقوق مالکیت فکری، درباره ی ضرورت ها و چالش های حقوقی هنرمندان و نیز شرایط لازم برای اجرای عادلانه ی قوانین، بحثی گروهی خواهیم داشت.

حمیدرضا شش جوانی متولد 1354 و دانش آموخته ی اقتصاد هنر در کشور هلند است. او مدرس دانشگاه و یکی از بنیان گذاران رشته ی اقتصاد هنر در دانشگاه های ایران است. شش جوانی در سالهای اخیر تلاش کرده تا از طریق ترجمه ی کتاب های پایه ای، ادبیات رشته ی اقتصاد هنر را در ایران جا بیاندازد. حاصل کار او کتاب هایی است چون «چرا هنرمندان فقیرند»، «اقتصاد هنرهای معاصر» و «کارآفرینی هنر و توسعه ی اقتصادی». از دیگر فعالیت های او نوشتن جستارهایی در نشریه های هنری است.

دکتر ستار زرکلام متولد 1337 است. او تحصیل کرده ی فرانسه و مدرس حقوق مالکیت فکری در دانشگاه های ایران است. دکتر زرکلام علاوه بر تخصص در زمینه ی حقوق تجارت بین الملل و تجارت الکترونیک، متخصص حقوق مالکیت فکری نیز هست. از او کتاب های «حقوق مالکیت ادبی و هنری» و ترجمه ی «قانون مالکیت فکری در فرانسه و آلمان» در این زمینه به چاپ رسیده است. علاوه بر آن مقالات «تبیین مفهوم اصالت اثر در آثار ادبی و هنری» و «ویژگی های مشترک قراردادهای مرتبط با انتقال حقوق مالکیت فکری» نیز از نوشته های اوست.

پروژه ی «راهنمای حقوق مالکیت هنری» پروژه ای ادامه دار است که با سرپرستی حمیدرضا شش جوانی و  همکاری آروشا مشتاقی زاده و البرز باقی پور در حال انجام می باشد. هدف این پروژه آگاهی بخشی به هنرمندان درباره ی حقوق اولیه ی قانونی شان است. این نشست نتیجه ی اولین مرحله ی این پروژه است.

پوستر از سامان خسروی | استودیو ورشو

نشست نیومدیا شماره ی سی و چهار | میشل دویلده

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و چهار | میشل دویلده

«هنر و فضاهای عمومی در جهان سیال»

سخنرانی میشل دویلده، نمایشگاه گردان و مورخ هنری از بلژیک
سه‌شنبه، دوازدهم بهمن ماه، ساعت 17
موزه‌ی هنرهای معاصر تهران

از بعد از دهه‌ی ۶۰ میلادی، هنرمندان مختلفی از خاستگاه‌های متفاوت، به عرصه‌ی فضاهای عمومی شهرها پا گذاشته‌اند. میشل دویلده (Michel deWilde) نمایشگاه‌گردان (کیوریتور) و مورخ هنری بلژیکی، یکی از کسانی است که از بیست‌سال گذشته تجارب فراوانی را در برنامه‌ریزی، مدیریت و اجرای نمایشگاه‌ها و رویدادهای هنری در فضاهای شهری کسب کرده‌است که از آن میان می‌توان به نمایشگاه‌گردانی «سه‌سالانه‌ی هنرمعاصر و معماری بروژ» (و با حضور هنرمندان و معمارانی چون مومبای استودیو، سانگ دانگ، آتلیه‌ی بو‌ وو، و منیر شاهرودی فرمانفرمایان) اشاره کرد.

آقای دِویلده سه‌شنبه، دوازدهم بهمن‌ماه میهمان موزه‌ی هنرهای معاصر است و در سخنرانی‌ای با عنوان «هنر و فضای عمومی در جهان سیال» ضمن طرح پرسش‌هایی درباره‌ی رابطه‌ی هنر و مخاطب در عرصه‌های عمومی و فضاهای شهری، به ارائه‌ی نمونه‌هایی از تجارب برجسته‌ی خود و دیگران در برگزاری این‌گونه رویدادها خواهدپرداخت. او در سال‌های اخیر، مداوماً در سخنرانی‌ها و نوشته‌هایش از نقش هنرمند و هنر شهری سوال پرسیده‌است، آن هم در زمانه‌ای که محیط‌های همگانی و فضاهای باز شهری به‌طور گسترده‌ای در حال خصوصی‌سازی‌شدن اند؛ از تعامل میان اعضای جامعه، حامیان، دولت و نهادهای محلی؛ از امکان تولید فضا توسط هنر و نهایتاً، درباره‌ی تعریف مجدد مفاهیم خصوصی وعمومی پرسش‌هایی را طرح کرده‎‌است، و کوشیده‌است تا با کمک از آراء دانشمندان و متفکرانی چون زیگموند باومن و آنا لون‌هابپت سینگ، به دفاع از پروژه‌هایی در عرصه‌ی عمومی برآید که به سمت ایجاد شکلی از ارتباطات محلی یا حتی شخصی گرایش دارند و یا این‌که در تحقق آن می‌کوشند.

جلسه‌ی سخنرانی «هنر و فضاهای عمومی در جهان سیال»، به همت جامعه‌ی نیومدیا و کانون معماری و شهر موزه‌ی هنرهای معاصر تهران،برگزار خواهدشد، و حضور در این جلسه‌ برای علاقه‌مندان آزاد و رایگان است.

نشست نیومدیا شماره‌ی سی و سه | آندریاس اسپکتل

جامعه‌ی نیومدیا با همکاری کارگاه نوفه برگزار می‌کند
نشست نیومدیا شماره‌ی سی و سه آندریاس اسپکتل
حافظه‌ی دوار
پروژه‌های نیومدیا
چهارشنبه اول دیماه نود و پنج – ساعت هفت عصر

آندریاس اسپکتل (متولد اتریش) تحصیل‌کرده‌ی رشته‌ی علوم‌رسانه در کشور اتریش است که هم‌اکنون در برلین زندگی می‌کند.
هر از گاهی، در روزنامه‌ها و نشریات آلمانی و هم‏چنین در سامانه‌های اینترنتی [برخط/ آنلاین] مانند اشپیگل، فالتر و اف‌ام‌۴ درباره‌ی موسیقی و ادبیات می‌‏نویسد.
او در خلال سال‌های گذشته به‏ صورت مدعو در بنیاد‌های فرهنگی مانند موسسه‌ی گوته و سرویس تبادل فرهنگی آلمان «دآآد/ DAAD» در کشور‌های گوناگونی مانند ایتالیا، غنا، مصر، سودان و بریتانیا شرکت داشته است. در شهر اسکندریه کارگاهی در کتابخانه‌ی این شهر با دانشجویان رشته‌ی موسیقی و آهنگسازی برگزار کرد و حاصل آن قطعاتی شد که در تالار اصلی کتابخانه به اجرا درآمد. اسپکتل در خارطوم، پایتخت کشور سودان، نیز در دانشگاه موسیقی آن کشور کارگاهی برگزار کرد و هم‏چنین در محل یک مدرسه‌ی ابتدایی حضور یافت و به ضبط مجدد بعضی از ترانه‌های خود با کودکان رده‌ی سنی ۷ تا ۱۰ سال پرداخت. او در دانشگاه آستون بیرمینگام (انگلستان) نیز به ارایه‌ی دوره‌ی درسی دو‌هفته‌ای درباره‌ی فرهنگ عامه‌پسند آلمان و اتریش پرداخت و درباره‌ی تاثیرپذیری آثار خود از رخدادهای جاری سیاسی در کشور آلمان به سخنرانی پرداخت. قرار است این برنامه در ترم بهار سال ۲۰۱۷ تکرار شود.
اسپکتل ماه‌هایی از سال ۲۰۱۶ را در پالرمو مرکز سیسیل با هنرمند آلمانی الوه ژانش به تولید موسیقی زمینه برای چیدمان خارجی معروف خود «پیاتزا گارافلو» گذراند. او هم‏چنین مرتبا در جلسات بحث پیرامون موضوعاتی مانند تولید ‌موسیقی، ادبیات، شعر و سیاست در آلمان و اتریش شرکت می‌کند.
او اخیرا به همراه گروه خود «یا، پانیک» کتابی را با عنوان FUTUR II منتشر کرده‌است که در سرتاسر آلمان، اتریش و سوییس مورد تحسین منتقدان‌ قرار گرفت.

گروه او «یا، پانیک» میان هم‌نسلان او در آلمان به‏ عنوان یکی از تاثیر‌گذارترین گروه‌های موسیقی محسوب می‌شود/. آن‌‏ها بارها در صدر فهرست پرفروشترین‌‏ها در آلمان، اتریش، سوییس و هلند قرارگرفته‌‏اند و در طول ده سال فعالیت خود، پنج آلبوم کامل از آثار خود را منتشر کرده‌اند.

آندریاس اسپکتل از ۶ سالگی شروع به نوازندگی پیانو کرد و ساز خود را در ۱۰ سالگی به گیتار الکتریک تغییر داد. او تا سن ۲۲ سالگی به یادگیری گیتار در کنسرواتوار جوزف ‌هایدن در آیزن‌اشتات اتریش پرداخت. او هم‏چنین در طول سال‌‏ها به‌‏صورت خودآموخته نوازندگی درامز و باس‌الکتریک را فراگرفت. در سال‌های اخیر علایق خود در زمینه‌‌ی تولید ‌موسیقی و موسیقی الکترونیک گسترش داده است. برای خواننده‌ی مورد‌تحسین آلمانی «کریستیان روسینگر» دو آلبوم موسیقی تنظیم و تولید کرده است و اولین آلبوم انفرادی خود «خواب» را در سال ۲۰۱۵ منتشر کرد که بخش عمده‌ی آن را خود نواخته و ضبط کرده است. این آلبوم نقطه‏‌ی عطفی در حرفه‌ی او به‏‌حساب‌‏می‌‏آید، به‌‏طوری‏که او از ریشه‌های سبک خود در آهنگسازی کلاسیک فاصله می‌‏گیرد و به سوی رویکردی می‌رود، مبتنی بر استفاده از تکنیک‌های قدیمی داب با به‏‌کارگیری میکسر‌ صدا و افکت‌های صوتی گسترده به عنوان ساز اصلی. آلبوم او به‌‏عنوان ناب ‌ترین ترکیب موسیقی‌امبیانت، داب، فولکلور و موسیقی فیلم دهه‌ی۶۰ ایتالیا می‌باشد.

او خود همواره بر اهمیت فعالیت در لایه‏‌های‌ متفاوت تاکید می‏‌کند. لایه‌ی نخست، و نقطه‌ی شروع، ضبط‌های میدانی (صدا) هستند که به‌‏صورت همیشگی در مسیر خود هنگام سفر با گروه یا به‌‏صورت انفرادی انجام می‌دهد. آن‏‌چه که او بیشتر به آن علاقه دارد، صدا‌های (نویز) پس‌‏زمینه، یا زمزمه‌ی موتور‌ تاکسی‌ها یا گفتگو‌های کوتاه شبانه تابستانی روبه‌‏روی یک بار است، صدای محیطی که او ضبط کرده و آن را رفته رفته تبدیل به یک قطعه‌ می‌کند. او صداهای ضبط‌ شده را به‌‏نوعی هم‏‌چون لایه‌ی شعری در کار خود درنظرمی‌گیرد، که امروزه بیشتر به‌‏صورت بدون کلام instrumental درآمده است. آن‏‌چه که زمانی برایش می‌‏خواند، حال خود به کلام درمی‌‏آید.

نشست نیومدیا شماره ی بیست و یک | عرفان عبدی

جامعه ی نیو مدیا و جشنواره ی دسترسی محدود با همکاری پروژه های آران

نشست نیومدیا شماره ی بیست و یک عرفان عبدی
نُتساز۱۳۹۴-۱۳۹۰

روز پایانی جشنواره دسترسی محدود شش در پروژه های آران، بار دیگر به تماشای برنامه ی مجمع الجزایر می نشینیم و در پایان همراه عرفان عبدی می شویم تا به همراه او نت ساز را تجربه کنیم…
عرفان عبدی ( متولد ۱۳۶۲ – تهران) دارای مدرک لیسانس طراحی گرافیک از دانشگاه تهران و فارغ التحصیل رشته دانش هنر از کنسرواتوار سلطنتی لاهه می باشد. او در زمینه هنرهای تصویری و طراحی گرافیک، ویدئو، برنامه نویسی و پردازش فیزیکی، و همچنین صدا و موسیقی الکترونیک تجربه کاری داشته، و آثارش را در قالب هایی چون چیدمان، ویدئو، طراحی سازهای نو، ساخت قطعات موسیقی و اجرای زنده به نمایش می گذارد.

او با رویکردی تجربی امکانات ارائه شده توسط فنآوری را برای رسیدن به بیانی شخصی به کار می گیرد، و با تغییر کاربری در اشیاء اطرافش، تلاش می کند تا نسبتی تازه با دنیای تولید و مصرف بیابد. کنکاش او در آثارش حول ایده ی «دریافت فعالانه» (active perception) در هنر های اجرایی، و فهم رابطه میان نوازنده، ساز و مخاطب شکل می گیرد.

عرفان آثار خود را در جشنواره ها و سمینار های مختلفی از جمله:
Todaysart (The Hague, the Netherlands)
Arselectronica (Linz, Austria)
STRP (Eindhoven, the Netherlands)
NIME (conference on New Instruments for Musical Expression),
Logos (Gent, Belgium)
Steim (Amsterdam, the Netherlands)
به نمایش گذاشته، و هم اکنون در شهر لاهه اقامت و فعالیت می کند.

درباره ی نُتساز
نُتساز نام يک ساز نو برای اجرای زنده موسيقی است. به علاوه، نتساز پيشنهادی است برای يک روند سه مرحله‌ای برای نواختن ساز الکترونيک، که در آن نوازنده با استفاده از يک کنترل کننده‌ی فيزيکی، در يک فضای تصويری پويا حرکت می‌کند، و با کنترل اتفاقات تصويری، پردازش صدا را هدایت می کند. در اين روند، با نشان دادن نشانه‌های تصويری هم به نوازنده و هم به مخاطبان، نتساز امکاناتی نو را برای نمايش رابطه ميان نوازنده و ساز در اجرای زنده فراهم می کند. تا در آن مخاطبان با آنچه نواخته می‌شود بيشتر درگير شده و درباره‌ی آنچه خواهد آمد درنگ کنند.
مدت زمان بداهه نوازی: ۱۵ دقیقه

نشست نیومدیا شماره ی نوزده | ماریکا کوزمیچ

جامعه ی نیو مدیا و فستیوال دسترسی محدود شش با همکاری گالری آران و سفارت لهستان در ایران برگزار می کنند

ویدیوآرت لهستانی (۱۹۷۳-۱۹۷۹) – داستان نانوشته

نشست نیو مدیا شماره نوزده | دکتر ماریکا کوزمیچ

شنبه هشتم اسفندماه نود و چهار
پروژه های آران
ساعت پنج و نیم عصر
Yet Unwritten story - Polish Video Art 1973 - 1979 - Limited Access 6 Festival for Moving Image, Sound & Performance - Poster designed by Amir Moghtada

ویدیو آرت لهستان 1973 – 1979 یک داستان نانوشته

ویدیو‌آرت در لهستان ابتدا در اوایل دهه‌ی ۷۰ میلادی پدیدار شد. صرف‌نظر از دردسترس نبودن تجهیزات (مانند دوربین‌های تصویربرداری) در آن زمان در کشور لهستان، ویدیو به زودی تبدیل به رسانه‌ی مهمی شد که به شیوه‌های مختلفی توسط هنرمندان لهستانی مورد استفاده قرار گرفت.
هنرمندان آوانگارد (اعضای گروه‌های فیلم تجربی مانند کارگروه فیلم‌فرم و گالری کارنت آرت، برپایه‌ی تحربیات‌شان از فیلم تجربی،به اکتشاف در رابطه‌ی میان (حقیقت بصری) و دریافت بینندگان نمودند.
با توجه به این نکته، آنها از ویدیو برای آگاه‌سازی کامل بینندگان از دام‌ها و دستکاری‌های حقیقت توسط رسانه‌های جمعی پرداختند. آنها ویژگی‌های شبکه‌های تلوزیون روی‌آنتن و نقش آنها را در حقیقت همه‌روزه‌ی کشور کمونیستی را بررسی نمودند. تنها تعداد محدودی از آنها، مانند پاول کوک و جولانتا مارکولا (نخستین ویدیوآرتیست زن لهستانی) به استودیوی تلوزیونی دسترسی پیدا کردند. نتیجه‌ی این وضعیت آثار قابل‌توجه کوک «ویدیو ای»، «ویدیو سی» و «ویدیو پی» (محصول سال‌های ۱۹۷۴-۵) بود – و نه آثار حفظ‌شده‌ی مارکولا «ابعاد» (محصول سال ۱۹۷۵).
ویدیوآرت لهستانی در آن زمان همچنین شامل چیدمان‌های ویدیو، مانند ویچق برووسکی و آندره بروسکی بود. چیدمان‌ها گواه آزمون‌‌های متمرکز از ماهییت این رسانه در حوزه‌ی هنربصری در لهستان و اکتشاف درباره‌ی قابلیت بالقوه‌ی ارتباطی ایده‌های انتزاعی با ارتباط به معنی‌ کلی آن بود.
تاریخچه‌ی ویدیو‌آرت اولیه‌ همچنان نیازمند بسط یافتن می‌باشد، ولی در حال حاضر آثار ویدیویی مهم از طریق گنجینه‌ی آنلاین بنیاد آرتون قابل دستیابی می‌باشند. هدف این متن بازنمائی تعدادی از آثارمنتخب و هنرمندان و قابل‌ توجه است که بر اساس مضمون و توسط این بنیاد از سال ۲۰۱۱ گردآوری شده‌اند.

دکتر ماریکا کوزمیچ فارغالتحصیل رشته‌ی تاریخ‌هنر از دانشگاه ورشو با مدرک دکتری در دانشکده‌ی هنر آکادمی موسسه‌ی علوم ورشو  در لهستان می‌باشد. او تحقیقاتی  پیرامون هنر دهه‌ی ۷۰ لهستان صورت داده‌ است. او سمت ریاست بنیاد آرتون (ورشو)، نهادی غیرانتفاعی که بر پژوهش و نمایش هنر لهستانی دهه‌ی ۷۰ تمرکز دارد را بر عهده دارد. او همچنین کیوریتور نمایشگاه‌های هنر معاصر مانند «انتزاعی‌گرائی، رسانه‌ی عکس‌واره» (لودج، لهستان، ۲۰۱۰) و «عکاسی انتزاعی لهستان» (برلین، ۲۰۱۵)، «اجرای نور امکان‌ناپذیر» (با همکاری فلورین سایفان (ورشو ۲۰۱۵) و دیگران) می‌باشد، او همچنین در تالیف کتاب‌هایی که وقف هنر  دهه‌ی ۷۰ لهستان به نگارش در‌آمده‌اند همکاری نموده و در دانشگاه ورشو و کولگوم سیویتاس (ورشو) مشغول به تدریس می‌باشد.

نشست نیومدیا – شماره نُه | دانیل کُوتر

IMG_8107 IMG_8118 IMG_8122  photo IMG_8149photo-1-(1) photo-2

Daniel--Beirut

الار کشوری- شماره‌ی پنج بیروت | دانیل کوتر / کنستانز فیشبک | 2014 | HD | 65 دقیقه به همراه رانی الراجی، امیره صالح، آنتونی ملتقا، کریم مکارم، نسرین خضر، مکسیم حورانی معماری مرکز شهر بیروت نمادی از جامعه‌ی چند پاره‌ای است که از فقدان اماکن عمومی مشترک رنج می‌برد. خرابه‌های جنگ داخلی در کنار سینماها و سالن‌های تئاتر بلااستفاده، ساخت و ساز و مرمت در کنار اراضی بایر، نمایندگی‌های برندهای طراحان مُد در کنار فضاهای متروک، موانع نظامی در کنار اماکن مذهبی و در مرکز این همه، «میدان شهدا» به مثابه فضایی تمثیلی یا یک سالن ملّی ناممکن برای لبنان. شش شهروند بیروتی در تفرجی یک‌ساعته در مرکز شهر بیروت همراه دوربین می‌شوند، و فضاهایی مابین مکان‌های ساخته شده را ترسیم می‌کنند؛ و فضاهایی را مابین مکان‌های تغییر کاربری یافته یا تخریب شده، به عنوان صحنه‌ی تئاتری شخصی‌شان معرفی می‌کنند.

Daniel-Lagos

تالار کشوری- شماره یک لاگوس | دانیل کوتر/کنستانز فیشبک | 2009 – 2010 | HD | 24 دقیقه به همراه سگون آدفیلا سالن تئاتر ملی نیجریه در لاگوس برای دومین جشنواره‌ی هنر و فرهنگ آفریقایی در سال 1976، بنا شد. این تنها سالن نمایش با یارانه‌ی دولتی در نیجریه است. سالن اصلی این تالار با پنج هزار صندلی تا اوایل دهه‌ی 1990 میلادی بدون استفاده و متروک مانده بود. این در حالی است که عموماً از سالن‌های کوچکتر برای اجراهای تئاتر، ضیافت و مراسم جشن ازدواج استفاده می‌شد. بازگشایی دوباره‌ی این سالن برای سال 2010 میلادی برنامه ریزی شده بود؛ اما به زمانی پس از تغییر و تحولات مدیریتی موکول شد. در مقابل، مرکز هنرهای باریگا در سال 2009 میلادی توسط یک بازیگر و طراح رقص نالیوودی به نام سگون آدفیلا، در یکی از محله‌های پر ازدحام شهر لاگوس بنا شد. این مرکز پس از پایان قراردادِ بدون اجاره‌ی که میان شرکت او، کراون تروپِ افریس و تئاتر ملی نیجریه بسته‌شده بود، تعطیل شد.

Daniel-Tehran

تالار کشوری – شماره دو تهران | دانیل کوتر/کنستانز فیشبک | 2010 |HD | 24 دقیقه به همراه سارا ریحانی و آرزو حسینی تالار وحدت اولین و تنها سالن اپرا و باله در ایران است. سالن اصلی این بنا که در سال 1966 میلادی توسط رژیم سابق بنا شده، مشابه سالن اپرای وین است. تزئینات آن تکرار نقشمایه‌های پرسپولیس، مهمترین نمونه‌ی معماری امپراتوری کهن پارسی است. تالار وحدت به مدت سیزده سال میزبان اجرای اپرا و باله‌های کلاسیک بوده است، در حالی که هیچ سندی از این اجراها در آرشیو رسمی این نهاد موجود نیست. هیچ باله یا اپرای غربی از زمان پیروزی انقلاب اسلامی تا کنون در تالار وحدت به روی صحنه نرفته است. سارا ریحانی، که دوره‌های آموزشی رقص معاصر را گذرانده است، به عنوان تک‌اجراگر (Soloist) در اولین اجرای به اصطلاح «حرکات موزون» بر روی صحنه‌ی تالار وحدت، در سال 1999، ظاهر شده است. در سال 2004، با یک ابتکار خصوصی، کارگاه‌های پیشین تالار وحدت به سالن نمایش عروسکی تغییر یافت: این روزها سالن فردوسی تنها صحنه‌ی اجرای اپرا در ایران است. در حال حاضر برنامه‌ای برای بازگرداندن تالار وحدت به کاربری قبلی آن به عنوان خانه‌ی باله و اپرا وجود ندارد.

#9-web

جامعه‌ی نیو مدیا با همکاری مجموعه‌ی لاجوردی برگزار می‌کند
نشست نیو مدیا شماره نه | دانیل کوتر
تالار ملّی | نمایش فیلم و پرسش و پاسخ
چهار شنبه، سی و یکم تیرماه نود و چهار

پرسش و پاسخ دانیل کوتر در گفتگو با امیرعلی قاسمی

مجموعه لاجوردی: کریم خان، نجات الهی، سپند شرقی، پلاک ۲۰

دانیل کوتر کارگردان و ویدیو آرتیستی است که آثار وی با هم‌آمیزی تکنیکهای فیلمهای ساختارگرا با المانهای مستند و موسیقی تجربی تئاتر، بین مدیا های مختلف و بسترهای موسساتی مختلف در نوسان هستند. آثار کوتر در گالریها، فستیوال های متعدد ویدیو و سالن های تئاتر و کنسرت در سراسر دنیا به نمایش درآمده‌اند.
بین سالهای 2008 و 2011، کوتر ویدیو پرفورمانس سه‌گانه، کار و اوقات فراغت را ساخت.
اجراهای موسیقی تئاتر که او با همکاری هانس زادیل پدید آورده است در جشنواره‌های متعدد بین‌المللی شرکت داشته‌اند.
کوتر از اواسط سال 2009 ، مجموعه‌ی از چیدمان‌ها، فیلمها و آثار گفتمانی تحت عنوان state – theater را با مشارکت کنستانز فیشبک در دست اجرا دارد که به موقعیت‌های اجتماعی-سیاسیِ قابلیت اجرا می‌پردازند.
اثر دیگر وی پروژه‌ی نوشتاری و فیلم “کاتالوگ”، در دوازده کشور حوزه‌ی مدیترانه فیلمبرداری شده و اماکن و فعالیت‌هایی را در حیطه‌ی عمومی و تعاریف آن به تصویر می‌کشد و در بینال معماری ونیز به نمایش درآمده است.

“تالار ملّی” مجموعه ای از شش مستند تجربی است که موقعیت های شهری برای اجرا را بررسی می کند. بر مبنای شش مطالعه ی موردی در لاگوس، تهران، برلین، دیترویت، بیروت و مونشن‌گلادباخ. پروژه ی “تالار ملّی” از مکان هایی آغاز می شود که کاربرد اجتماعی خود را از دست داده اند: مناطق متروک، زمین های در حال ساخت، ساختمان های بلا استفاده و تغییر کاربری یافته، فضاهای خالی در بافت شهری و فضاهایی که در اصل به صورت تمثیلی برای گرد همایی در نظر گرفته شده اند: تئاترها.

نشست نیو مدیا- شماره ی سه | دکتر استیسی شایویلر

4561_MG_0091-Recovered_MG_0087-Recovered

poster2-low

پروژه‌های پارکینگالری با همکاری جامعه ی نیومدیا و حمایت گالری آران برگزار می‌کند.
برنامه‌ی سوم سلسله نشست‌های ‘جامعه‌ی نیومدیا’ با حضور استیسی جم شایویلر با عنوان ‘غایت شناسی نیومدیا، پسا پست مدرنیسم و پسامعاصر’ شنبه شانزدهم خرداد در گالری آران برگزار می‌شود.

دکتر شایویلر، استادیار تاریخ هنر مدرن دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، استانسلاس است. او دکترایش را از دانشگاه کالیفرنیا، سانتاباربارا در سال ۲۰۰۹ دریافت کرده است. حوزه‌ی مطالعاتی وی هنر مدرن و معاصر است. شایویلر همچنین متخصص تئوری های پسااستعماری و جنسیت است. وی در حال حاضر بر مسئله ی مدرنیته و مدرنیسم در ایران قرن های نوزدهم و بیستم متمرکز است و روی رساله‌ای درباره ی ساختار جنسیت و زیبایی در عکاسی قاجار کار می کند.

موضوع این نشست بررسی شرایط معاصر هنر و فرهنگ در رابطه با نیومدیا و تلاشی برای ردیابی برهه هایی از دوران مدرن و پست مدرن تاکنون است. از آنجایی که بسیاری از تئوری پردازان بر این عقیده‌اند که پست مدرنیسم مرده‌ است، امکان دارد که در دورانی باشیم که ‘دیجی مدرنیسم’، یا به سختی ‘پساپست مدرنیسم’و یا به طرز مشکوکی ‘پسامعاصر’ توصیف شود، که همگی در ارتباط با اصطلاحات رایجی مانند ‘سیاست جهانی’ یا ‘جهانی شدن’ هستند. بنابراین، اگر تکنولوژی در حال تبدیل شدن به خط حامل تولید فرهنگی ما تحت لوای نیومدیا است، پس هدف غایت شناسی هنر و تاریخ هنر پیگیری و پاسخ به این پرسش ابدی خواهد بود: تمام این تکنولوژی ها به کجا منتهی می شود، به ویژه در ارتباط با هنر؟ پایان این بازی کجا خواهد بود، اگر پایانی هست؟

زمان: شنبه، ۱۶ خرداد، ساعت ۶:۰۰ عصر
مکان: کریمخان، خیابان خردمند شمالی، کوچه ی دی، پلاک ۱۲
تلفن: ۸۸۸۲۹۰۸۹